3 cze 2016

1.23 Epilogue - Interview


Czwórka nastoletnich chłopców zasiada na fioletowej kanapie, specjalnie przygotowanej tego dnia dla nich. Naprzeciw nich miejsce zajmuje wysoka blondynka z kilkoma kartkami w rękach. Uśmiecha się serdecznie do nich, co oczywiście odwzajemniają. W tle rozbrzmiewa krótki alarm. Wywiad czas zacząć.

A: Witajcie! Ja jestem Ashley Allen i dzisiaj mam zaszczyt porozmawiać z naszymi gośćmi, The Fooo Conspiracy! Cześć chłopcy, jak się macie?
Oscar: Bardzo dobrze, a ty?
A: Świetnie, dziękuję. Powiedzcie nam o swoich planach na ten rok. Nowa trasa, płyta?
Felix: Jedziemy na półroczną wycieczkę po Ameryce. Planowaliśmy to od bardzo dawna i teraz uda nam się to zrealizować. Niestety nie będzie z nami osób, które miały tam być, ale myślę, że będzie równie fajne bez nich, jak było by z nimi.
Omar: Tak. Planujmy zrobić kilka spotkań dla fanów w niektórych miastach, więc mamy nadzieję, że nic nie stanie nam na drodze.
Olly: Jesteśmy bardzo podekscytowani.
A: Oh nie wątpię! Jak z waszą muzyką? Zamierzacie wydawać nowe piosenki, teledyski?
Oscar: Tak, mamy kilka projektów w zanadrzu. Szykujemy kilka naprawdę wielkich rzeczy.
A: Miło mi to słyszeć. Fani na pewno będą z tego powodu zadowoleni. Co takiego sprawia, że to właśnie Amerykę chcecie zwiedzać? Co was do tego przyciąga?
Felix: Pogoda!
Olly: O tak, zdecydowanie wolimy ciepłą Amerykę od chłodnej Szwecji. Uwielbiamy LA, kochamy słońce. Ameryka jest szalona, a my kochamy szaleństwo.
Omar: Tak, dokładnie.
A: Felix, powiedz nam więcej o twoich ostatnich wpisach z portali społecznościowych
Felix: Jestem po prostu szczęśliwym facetem zamieszczającym zdjęcia miłości.
A: Jak wasi fani zareagowali na fakt, że ich idole są homoseksualni?
Felix: Większość to zaakceptowała. Mamy cudownych fanów, którzy zawsze będą nas wspierać. Jesteśmy im bardzo wdzięczni.
Oscar: Tak, kochamy ich. Nie chcielibyśmy ich stracić przez to jacy jesteśmy. Oni wszyscy wiele dla nas znaczą i mamy nadzieję, że wciąż z nami będą.
A: Nie wątpię w to.  A jak wyglądała wasza reakcja na wieść, że wasi przyjaciele są zakochani w sobie i są razem?
Omar: Na początku byłem wściekły, gdy Oscar nam to powiedział, nie do końca wiem na co. Zrobiłem awanturę i sytuacja między nami była napięta, ale szybko zrozumiałem swój błąd i przeprosiłem. Od tamtej pory żyjemy w zgodzie.
Olly: Tak, tak było. Na szczęście pewne osoby uświadomiły nam, że postępujemy źle ignorując ich. Niestety, ale przez naszą głupotę - straciliśmy je.
Omar: Tak, jesteśmy strasznymi dupkami *śmiech*
A: Każdy chłopak ma coś z dupka, racja?
Felix: O tak, ale oni mają trochę więcej niż inni.

Cała czwórka, wraz z prowadzącą pogrążają się w śmiechu. Ludzie na widowni również podśmiewają się pod nosem. Część z nich nie ma nawet pojęcia kim są The Fooo Conspiracy, przyszli po prostu obejrzeć wywiad ze sławnymi osobami. Wiele fanek siedzących w pierwszym rzędzie nie zna prawdziwego powodu słów, wypowiadanych przez ich idoli. Ale nikt nie ma pojęcia, że w tym samym czasie przed ekranem komputera siedzą dwie zagubione nastolatki, oglądając ten wywiad ze łzami w oczach i dziesiątkami zużytych chusteczek. Płaczą, bo kochały, bo straciły. I wydawać by się mogło, że chłopaków to wcale nie rusza, ale gdyby przyjrzeć się bliżej, można by zauważyć smutek w ich oczach. Żałują swoich czynów, ale poddali się, bo nie wiedzieli jak mogą naprawić swoje błędy. Być może nie dorośli do takiego uczucia jakim jest miłość, która wiąże się z odpowiedzialnością za drugiego człowieka. Miłość, w której obiecujemy wierność, wspieranie i wiarę w drugą osobę. Być może ta dwójka chłopców na fioletowej kanapie wciąż jest zagubionymi dziećmi, potrzebującymi kogoś, kto wskaże im właściwą drogę. A może są po prostu zadufanymi w sobie nastolatkami, którzy wolą bawić się lalkami, zabawkami, niż szanować prawdziwe kobiety. Kto wie?

A: Skoro jesteśmy przy tematach innych osób. Omar, Olly kim były wasze towarzyszki przez te kilka razy w poprzednim miesiącu?
Omar: Ah to... To nic takiego. Zwykłe przyjaciółki.
A: Jesteście pewni? Czy te zdjęcia pokazują tylko waszą przyjaźń?

Zaskoczona czwórka chłopców przekręciła swoje głowy, a na ekranie ukazało się kilka zdjęć. Dodajmy, że zdjęcia przedstawiały całujące się obie pary. Jedno z nich zostało zrobione na początkach ich znajomości, był na nim Olly, niosący śmiejącą się Olivię. Kolejne było zrobione kilkanaście dni później, gdy cali zmoknięci chowali się pod drzewem w parku, nie szczędząc sobie tulenia i skradania pocałunków. Na trzecim zdjęciu można było zobaczyć siedzącego na ławce Molandera, a miejsce na jego kolanach zajmuje zaczerwieniona brunetka. Cztery inne zdjęcia wyraźnie ukazywały zachłanne całowanie się obojga. Niżej były zdjęcia drugiej pary. Pierwsze - z ich pierwszej prawdziwej randki we dwoje. Drugie zostało zrobione, gdy Omar odprowadzał Alexis do domu. Ich złączone dłonie i roześmiane twarze to główny plan na zdjęciu. Kolejne przedstawiało blondynkę siedzącą na murku, a między jej nogami stojącego Omara. I również cztery zdjęcia z gorącymi pocałunkami. Zaskoczenie wymalowane na twarzy zespołu było widoczne z daleka. Nigdy nie myśleli, że ta znajomość dotrze do mediów. Nie ukrywali się, ale również nie chwalili tym na prawo i lewo. Po prostu chcieli żyć jak normalni nastolatkowie. 

Olly: Nie ma o czym mówić. Było, minęło. To już wyraźny koniec tych znajomości.
A: W takim razie rozumiem. Na pewno w waszym życiu zagości jeszcze nie jedna dziewczyna, która kompletnie zawróci wam w głowach.
Omar: Tak, na pewno.
A: Dobrze, więc dziękuję wam za ten wywiad.
TFC: My również dziękujemy. Miło było cię spotkać ponownie Ashley.
A: Mam nadzieję, że wkrótce znów się spotkamy. Chcielibyście jeszcze powiedzieć coś do fanów? A może do kogoś specjalnego?
Oscar & Felix: Kochamy was Foooers!
Omar & Olly: Przepraszamy za bycie dupkami!

Krótki alarm w ogromnym pomieszczeniu oznajmił wszystkim koniec wywiadu. Chłopacy wstali z kanapy, przeciągając się i prostując kości. Ludzie z widowni zaczęli wychodzić. Oni również po zamienieniu kilku słów z ważniejszymi osobami opuścili pomieszczenie. Skierowali się do wyjścia z budynku, gdzie na parkingu czekał już na nich samochód, mający zawieść ich do domu. Całą czwórką zajęli swoje miejsca, a auto ruszyło. Oscar i Felix zaczęli cichą rozmowę na tylnych siedzeniach. Zupełnie, jakby nie chcieli swoimi głosami przeszkadzać pozostałym członkom zespołu w pogrążaniu się w swoich myślach. Za każdym razem, gdy najmłodszy z nich zamykał oczy, widział zapłakaną twarz Alexis. Ilekroć próbował się z nią skontaktować, błagać o wybaczenie - nie udawało mu się. Blondynka nie chciała go znać, a on z jednej strony się jej nie dziwił. Na jej miejscu zapewne zareagowałby tak samo. Mimo to chciał, aby mu wybaczyła. Potrzebował jej, ale szkoda, że zrozumiał to tak późno. Musiał ruszyć dalej, musiał zapomnieć. Marzył o tym, aby przestać czuć to, co czuł. Pierwszy raz się zakochał, ale wcale nie zapowiadało się, aby ją odzyskał. Jedynym wyjściem było po prostu odpuszczenie, zostawienie przeszłości, zadbanie o przyszłość. To było jego priorytetem. Jest młody, całe życie przed nim. Z takimi właśnie myślami odpłynął do krainy snów, oparty o chłodną szybę.
Jego przyjaciel siedzący zaledwie pół metra obok również krążył myślami wokół brunetki, z którą nie widział się już prawie miesiąc. Obie dziewczyny zapadły się, jak kamień w wodzie i żaden z chłopaków nie mógł się z nimi skontaktować. Tęsknota, którą odczuwał była nie do zniesienia. Wiele nocy nieprzespanych, mnóstwo łez wylanych, a on wciąż odczuwa to samo. Wierzy, że będzie lepiej, że to minie, a zastąpi to coś innego. Miał nadzieję, że gdy pojadą na tą wycieczkę to uda mu się ogarnąć i powrócić do dawnej formy. Bycie zranionym bywa męczące i przekonał się o tym dopiero teraz. Mimo swoich dziewiętnastu lat jeszcze nigdy nie był poważnie zakochany, więc nie wiedział jak ma się odkochać. Ale czy to w ogóle możliwe? To po prostu musi przeminąć. A on będzie na to czekał. A gdy to nadejdzie - stanie się lepszą wersją siebie. Zrozumiał, że uczucia innych nie są po to, aby się nimi bawić. A dziewczyny nie są po to, aby je wykorzystywać. Będzie za nią tęsknił jeszcze przez długi czas, ale trudno. Było warto dla tych kilku szczęśliwych chwil przy jej boku.
A zakochana para siedząca na samym tyle wpatrywała się w dwójkę przyjaciół z niedowierzaniem. W ich głowach krążyły tylko pytania w stylu ''co będzie teraz?'', ''kiedy się ogarną?'' oraz ''czy się zmienią?''. Nie wiedzieli czego spodziewać się każdego kolejnego dnia, ale jedynym, co było dla nich pewne to ich miłość. Planowali być razem już do końca. I nikt nie chciał im w tym przeszkadzać.

Tak o to kończy się historia dwójki zakochanych w sobie chłopaków, którzy po wielu przejściach, nieporozumieniach i zaplątaniach odnaleźli wspólną drogę, którą zamierzają podążać. Tuż za nimi będzie szła ta dwójka, która być może nauczyła się, czym są prawdziwe uczucia. Czy będą tego przestrzegać? Czas pokaże. Życie przed nimi. Trzeba się nim cieszyć i nie patrzeć na to, co było. Aby ruszyć dalej, musimy zamknąć poprzedni rozdział. Jeśli chcemy być szczęśliwi, pomóżmy temu szczęściu odnaleźć drogę do naszych serc. Nic nie dzieje się bez powodu. Każda sprzeczka, każda łza, każde z pozoru przypadkowe spotkanie. Każda nowo poznana osoba może po czasie okazać się kimś, bez kogo nie będziemy umieli normalnie funkcjonować. Ale oni muszą się jeszcze wiele nauczyć...




2 cze 2016

1.22 I'm sorry, I love you

Starszy blondyn podszedł wolnym krokiem do kanapy, na której leżał jego ukochany, oglądając kreskówki w telewizji. Oscar miał ochotę zaśmiać się i rzucić jakimś głupim tekstem, ale nie umiał tego uczynić, gdy widział jak te głupie latające po ekranie obrazki wywołują uśmiech na twarzy Felixa. Położył się za nim, starając się nie zasłaniać mu ekranu, aby młodszy nie narzekał na brak widoczności. Jedną ręką podparł swoją głowę, leżąc na boku, a drugą zaczął się bawić dłonią chłopaka. Ucałował delikatnie każdą kostkę na jego prawej dłoni, przez co Felixa przeszły dreszcze, a na policzkach pojawiły się rumieńce. Zadowolony z siebie Oscar ułożył głowę na klatce piersiowej zawstydzonego chłopaka.
- Lubisz to robić, prawda? - spytał po dłuższej chwili Felix. Ciało starszego zawibrowało pod wpływem jego śmiechu. Podniósł głowę, spoglądając w oczy chłopaka.
- Uwielbiam, ale przyznaj, że ty również to lubisz - odpowiedział, puszczając mu oczko i wracając do swojej wcześniejszej pozycji. A Felix nie mógł zaprzeczyć. Kochał tego chłopaka całym sercem i nie wyobrażał sobie życia z kimś innym. To przy nim widział swoją przyszłość. To z nim chciał dzielić swoje szczęście i smutek. I wiedział, że jego uczucia są teraz odwzajemnione. Tak naprawdę, był tego pewny i nic nie było w stanie go zmylić. Nawet jego głupia wyobraźnia. Spojrzał rozmarzonym wzrokiem na blondyna, leżącego na nim i wpatrującego się z zaciekawieniem w ekran, chociaż zawsze obrażał te głupie kreskówki. Sięgnął wolną dłoń po telefon leżący na stoliku. Jak najdelikatniej, nie chcąc wykonywać za wielu ruchów, wszedł w aplikację i wystukał krótką wiadomość.

@cuteboy: Jesteś mój i tylko mój, Enis

Zaskoczony Oscar drgnął, słysząc dźwięk powiadomienia z jego kieszeni. Wyjął powoli telefon, odblokowując go i odczytując wiadomość od swojego chłopaka. Ponownie się roześmiał, unosząc głowę, a następnie złączając ich usta w długim pocałunku. Teraz mogło być tylko lepiej.


Zaskoczona brunetka spojrzała na chłopaka, stojącego właśnie na ganku jej domu. Jej pierwszą myślą było ''skąd wie, gdzie mieszkam?'', ale po chwili wszystko zastąpiła złość i smutek. Zamknęła cicho za sobą drzwi, aby jej rodzice nie słyszeli rozmowy, jaka prawdopodobnie miała się odbyć między tą dwójką. Poprawiła sweterek, okrywając dokładniej ramiona, bo wieczorne majowe powietrze bywa chłodne. Spojrzała na blondyna, oczekując, aż się odezwie.
- Co ty tu robisz? - spytała, podczas, gdy on wciąż milczał, wpatrując się w nią jak w obrazek. Tak strasznie żałował tego, jak postąpił.
- Nie dałaś mi nawet nic powiedzieć tamtego dnia... Ja nie mogę tego tak zostawić - powiedział, drapiąc się po karku.
- Wydaje mi się, że wszystko już jest wyjaśnione. Możesz już wrócić do swojego świata, w którym nie ma miejsca na miłość, racja? Świata, w którym będziesz mógł dalej zaliczać laski - prychnęła.
- To nie tak jak myślisz. Proszę, Olivia...
- Daj mi spokój Olly, nie chcę słuchać kolejnych kłamstw - szepnęła, odwracając się i chciała wrócić do środka, ale ręka starszego chłopaka skutecznie jej to uniemożliwiła. Zacisnęła wargi, bojąc się, że może on powiedzieć coś, przez co mu wybaczy. 
- Bałem się przyznać przed innymi że, coś do ciebie czuję. A najbardziej bałem przyznać się, przed samym sobą - powiedział, a ją zakuło w piersi. Zamknęła na chwilę oczy, a kiedy je otworzyła, wyrwała rękę z jego uścisku, odwróciła się w jego stronę twarzą i zaczęła mówić:
- Gdy miałam 15 lat grałam w szkolnej sztuce Romeo i Julia. W ostatnich aktach, gdy musiałam udawać, że się zabijam, miałam wypadek. Naprawdę się skaleczyłam i powieziono mnie do szpitala. Ledwo mnie uratowali. Mam bliznę. Żałuję, że nie zrobiłam tego poważnie mocno, wtedy nie musiałabym poznawać ciebie i czuć tego, co czuję. Nienawidzę cię całym moim sercem. Nigdy więcej nie pokazuj mi się na oczy draniu. Zapomnij, że kiedykolwiek poznałeś osobą taką jak ja, a ja zapomnę o tobie. A przynajmniej się postaram. Nie wierzę, jak mogłam być taka głupia. Zaufałam ci i oczywiście jak zwykle musiałam się zawieść. Ugh, nieważne. Idź już.
- Nie wierzę ci. Nie chcesz o mnie zapomnieć, nigdy tego nie zrobisz. Kochasz mnie, powiedz, że mnie kochasz... Nie odpuszczę ci, nie zostawię cię, nie dam ci spokoju. Musisz być moja. Kurwa, zakochałem się w tobie po uszy, nie mogę cię teraz stracić przez moje głupie pomysły - wyjęczał chłopak, czując zbierające się w jego oczach łzy. Nawet gdyby się teraz przed nią rozpłakał, miałby to gdzieś. Po prostu nie mógł uwierzyć, że ją traci.
- Nigdy nie będę twoja. To prawda, pokochałam cię, ale to minie. To musi minąć. Na swojej drodze spotkam jeszcze kogoś, kto mnie doceni, kto zrozumie, kto pokocha mnie, a nie moją dupę - prychnęła, starając się zgrywać twardą, obojętną, ale w głębi chciała wybuchnąć płaczem.
- Błagam, daj mi jeszcze jedną szansę. Przyrzekam, że tego nie zepsuję. Kocham cię, naprawdę cię kocham i nie chcę cię stracić. Bądź moją Myszką Minnie, a ja będę twoim Mikim - szepnął, zbliżając się do niej. Zawahała się. Widać to było w jej oczach, w ruchach jej warg, w drżących dłoniach.
- Nie mogę. Wyjeżdżam i nie wiem czy kiedykolwiek tu wrócę. Bycie z dala od miejsc, w których z tobą bywałam, od ciebie, od tych wszystkich wspomnień, to jest coś co pozwoli mi wrócić do dawnej mnie - powiedziała, mrugając szybko. To prawda. Była o krok od pęknięcia, płaczu i wtulenia się w jego szerokie ramiona. To było jedyne, co by ją pocieszyło. Ale nie mogła.
- C-co? Wyj-wyjeżdżasz? Dokąd? Dlaczego? Olivia, błagam! - krzyknął, nie wytrzymując już. Po policzku spłynęło mu kilka łez, bo to była już ostateczna chwila. Tracił ją i nie mógł zatrzymać.
- Do Ameryki, ale to nie ma znaczenia. Być może kiedyś się jeszcze spotkamy, a wtedy każde z nas ułoży sobie idealnie życie i będzie szczęśliwe. Żegnaj - powiedziała wyraźnie, a następnie tak po prostu zniknęła za drzwiami. On wciąż stał, tępo wpatrując się w miejsce, w którym przed chwilą stała ona. Nie mógł uwierzyć, że ją stracił. Zacisnął wargi, uderzył dłonią w ścianę po lewej i szybkim krokiem odszedł w kierunku centrum miasta. A ona stała oparta o drzwi, płakała. Już mogła. Jej policzki były całe mokre od łez, całe ciało drżało, a wzrok stał się zamglony do tego stopnia, że nie zauważyła nawet zbliżającej się do niej mamy. Straciła wszystko, na czym jej zależało. To koniec. Nieodwracalny koniec ich.


Roztrzęsiona blondynka wybiegła z zatłoczonego budynku, potykając się o własne nogi, ale w tamtym momencie jej to nie obchodziło. Miała kompletnie gdzieś to, że makijaż spływa jej po policzkach, tak samo, że może się przeziębić, biegnąc w krótkich szortach i koszulce, podczas, gdy temperatura wynosi ledwo 8 stopni. Tuż za nią, z tej samej kamienicy wyszedł brunet, rozglądając się za dziewczyną. Od razu, gdy zauważył jej sylwetkę, ruszył biegiem za nią. Złapał ją za rękę, szarpiąc lekko, przez co wpadła mu w ramiona. Odepchnęła go, odsuwając się i ocierając policzki dłońmi.
- Czego jeszcze chcesz? - warknęła, nie szczędząc sobie jadu w głosie.
- To nie tak miało być. Miałem po prostu cię przelecieć i zostawić. Nie przewidziałem tego, że naprawdę coś do ciebie poczuję. Kurwa, to wszystko twoja wina - jąkał się. Dłonią nerwowo przejechał po włosach, ciągnąc za ich końce. Jego głos się załamywał, a wzrok niepewnie skanował ciało Alexis.
- Stop! Przestań, przestań! - krzyknęła, zasłaniając uszy i mrużąc oczy. - Nie mogę uwierzyć, że jesteś taki bezmyślny. Przychodzisz tu i oskarżasz mnie o coś niewiarygodnego! Słyszysz siebie? Jak nisko upadłeś? Jesteś zerem Omar, nie wierzę, że się w tobie zakochałam. Gdzie ja miałam oczy? Nienawidzę cię, rozumiesz? - dodała, gdy chwilę później się trochę uspokoiła.
- Proszę, wybacz mi - szepnął brunet, łapiąc dłonie blondynki. Ta spojrzała na niego z pogardą, w jej oczach błyszczały łzy.
- Jeśli mogłabym cofnąć do dnia, gdy się poznaliśmy... Przepraszam, ale odwróciłabym się i poszła w drugą stronę. Tak strasznie cię nienawidzę... Żadne słowa nie zmienią tego co zrobiłeś. Nigdy nie wybaczę ci tego, że pozwoliłeś bym się w tobie zakochała. Nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. Po prostu odejdę, a ty żyj dalej, gwiazdeczko. Błyszcz i ciesz się życiem, a ja...ja po prostu zniknę i nigdy więcej o mnie nie usłyszysz - wypowiedziała na jednym wdechu, uspokajając trochę swoje nerwy. Kilkoro przechodniów przyglądało się im, ale ona miała to w głębokim poważaniu. Niech patrzą i podziwiają, jakie osoby istnieją. Przez myśl przeszło jej, aby napluć mu na twarz, ale szybko odrzuciła ten pomysł. Słowa powinny wystarczyć.
- Dlaczego tak mówisz? Rozumiem, że cię zraniłem, że cierpisz, ale wszystko da się naprawić, prawda? Razem damy radę. Możemy się wspierać i być szczęśliwi. Alexis, proszę... Naprawdę cię kocham - powiedział, patrząc jej w oczy. Chciał ją przekonać. Pragnął jej całym sobą, więc nie mógł pozwolić na stratę.
- Może powinnam dać ci taśmę, abyś skleił moje serce, hmm? Myślisz, że to pomoże? Przestań się ośmieszać i daj mi już spokój. Obyśmy nigdy więcej się nie spotkali - rzuciła, ostrym głosem, chociaż wewnątrz jej serce pękało na jeszcze mniejsze kawałki. Nie czekając na odpowiedź bruneta, rzuciła się biegiem w kierunku swojego domu. Na jej nieszczęście nie było to blisko, więc po kilku minutach biegu zatrzymała się, pochyliła w przód i oparła o kolana. Spojrzała szybko w tył, sprawdzając czy przypadkiem za nią nie idzie. Gdy nigdzie go nie zauważyła, odetchnęła głośno i nie panując nad swoim ciałem upadła na chodnik oraz wybuchając głośnym płaczem. Czuła pieczenie na kolanach i przewidywała, że je sobie obdarła, ale w tamtym momencie jej to nie obchodziło. Skuliła się, podciągając kolana pod brodę, aby następnie schować w nich twarz. Jej życie straciło sens przez jedną osobą, w ciągu tylko kilku sekund. Miała dość. Nie chciała być więcej słaba i ulegać takim typom. Ale mimo to pozwoliła sobie jeszcze na trochę słabości i płaczu.

19 kwi 2016

1.21 Are you drunk?


~ Felix ~
Otworzyłem oczy, od razu podnosząc się do pozycji siedzącej i oddychając głośno. Moje serce waliło nadzwyczaj szybko. Ten sen...był mega dziwny. Jednak fakt, że tą brunetkę już kiedyś poznałem... Nie pamiętam kiedy i gdzie, ale wiem, że ją znam, Przetarłem dłońmi twarz i w tym samym momencie poczułem dotyk na ramieniu. Odskoczyłem jak poparzony, co niestety nie było dobrym pomysłem, bo spadłem z łóżka. Jęknąłem, gdy upadłem na podłogę. Spojrzałem w prawo i ujrzałem zmartwioną twarz Oscara. Potarłem kilka razy oczy, ale on wciąż tam był. Odetchnąłem z ulgą, czując jak jakiś niewidzialny ciężar ze mnie spada. Wstałem powoli i wróciłem na swoje miejsce. Od razu wtuliłem się w ciało mojego chłopaka, a on nie pytając o nic po prostu objął mnie swoimi ramionami.
- Czasem się zastanawiam, co mój umysł sobie myśli, gdy produkuje mi takie sny - powiedziałem, odsuwając się trochę od niego. Spojrzał na mnie pytająco, a ja od razu wyjaśniłem: - Przyśniła mi się jakaś laska, przystawiająca się do ciebie w naszym domu, na naszej kanapie. Bleh bleh.
- Jesteś zazdrosny o wytwory swojej wyobraźni? - spytał, śmiejąc się pod nosem. Wzruszyłem ramionami, kiwając przy tym głową.
- Może to brzmi szalenie, ale to było takie realistyczne... Nigdy więcej. Muszę uważać na to, co piję przed snem. Wolę śnić o przyjemniejszych rzeczach, a nie...o takim czymś.
- Oj uspokój się ty mój zazdrośniku - mruknął blondyn, trącając swoim nosem mój. Mimowolnie na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Posiedzieliśmy tak jeszcze chwilę. Spojrzałem na zegarek, stojący na szafce, a moim oczom ukazała się godzina 22. Nie słyszałem żadnych głosów, ani hałasów z dołu.
- Chłopaki już wrócili? - spytałem. Przyznaję, trochę się zmartwiłem. Oscar pokręcił głową, ale widać on się tym za bardzo nie przejął. Wywróciłem tylko oczami na jego maskę obojętności, bo wiem, że w głębi tak naprawdę go to obchodzi. No ale niech mu będzie. Wstałem z łóżka, wziąłem telefon z szafki i wybrałem numer do Omara. Dzwoniłem dopóki nie włączyła się poczta głosowa. Kilka kolejnych połączeń również czekało to samo. Zirytowany wybrałem numer Olly'ego, ale tu również czekało mnie rozczarowanie. Zacisnąłem dłoń na telefonie, przeklinając ich głupotę.
- Nie przejmuj się tak. Są duzi, dadzą sobie ra... - przerwał, gdy usłyszeliśmy hałas na dole. Stałem nieruchomo, nasłuchując, ale gdy coś się rozbiło, zerwałem się z miejsca i szybko zszedłem na dół. Za mną podążał Oscar. Stanąłem w miejscu, gdy ujrzałem dwóch naszych przyjaciół opierających się o ścianę. Ich wzrok przeskakiwał to z rozbitego wazonu na środku, to na siebie nawzajem. Podśmiewali się pod nosem. Dopiero po chwili zauważyli naszą obecność.
- Ups - zaśmiał się Olly, próbując przejść do salonu, ale jakaś dziwna siła przyciągnęła go do ściany. Zaczął się śmiać, jak opętany, a do niego dołączył Omar. Stałem tam, obok Oscara, przyglądając się im uważnie. Minęła chwila, zanim się uspokoili, a wtedy powoli przeszli do salonu, uważnie omijając kawałki szkła. Obaj rozłożyli się na kanapie, nie fatygując się nawet, aby ściągnąć kurtki. Spojrzałem pytająco na Oscara, ale ten tylko wzruszył ramionami. Zostawiając rozbity wazon, również poszliśmy w ich ślady. Stanąłem naprzeciw dwójki kompletnie pijanych przyjaciół, zakładając ręce na piersi i patrząc na nich uważnie. Olly błądził wzrokiem po całym pomieszczeniu, bawił się palcami i co chwilę przygryzał wargę.
- Czy wy naprawdę jesteście pijani? - spytałem, jakby nie będąc pewnym czy dobrze widzę. Oni tylko spojrzeli na siebie, kiwnęli głowami i wybuchli śmiechem. Omar zwijał się po jednej stronie kanapy, nie mogąc przestać się śmiać, a Olly po drugiej. Zwróciłem się w stronę Oscara, który zajął miejsce na fotelu i bawił się telefonem. Aha, dzięki. Wypuściłem głośno powietrze z ust i zacząłem się zastanawiać, co zrobić. Jakież było moje zaskoczenie, kiedy śmiech ustał, a ja nie zdążyłem nawet się odezwać, gdy rozległo się ciche łkanie. Twarz bruneta zrobiła się różowa, a z jego oczu popłynęły łzy. Zamrugałem kilkukrotnie, nie dowierzając, że on płacze. Poczułem wibrację w kieszeni i powoli, nie spuszczając wzroku z przyjaciół, wyjąłem telefon i go odblokowałem. Na ekranie ukazało się jedno powiadomienie, z kik'a. Kliknąłem w nie.

@boy97: Przestań ich niańczyć, a zajmij się swoim chłopakiem

Zaśmiałem się pod nosem, spoglądając na mojego chłopaka, który tylko się wyszczerzył w moim kierunku. W jego dłoni wciąż był telefon. Wywróciłem oczami i schowałem urządzenie z powrotem na miejsce. Swoją uwagę znów skupiłem na Omarze. Jego twarz była już czerwona, niczym dorodny pomidor, wargi mu się trzęsły, a z oczu płynęły kolejne łzy. Nie zastanawiając się dłużej usiadłem obok niego, a on natychmiastowo się do mnie przysunął, wtulając w moje ramię. Jeszcze nigdy nie widziałem Omara tak płaczącego. Ostatnim razem, gdy jego oczy wylał łzy smutku było wtedy, jak dowiedział się, że nasz zespół może się nie wybić, co oczywiście z czasem okazało się nieprawdą. Od tamtej pory jedynymi łzami, były te z radości.
- Zostawiła mnie... Odeszła - wyjąkał brunet, ściskając w dłoniach materiał mojej koszulki. Westchnąłem, doskonale wiedząc o kim mówi. Zrobiło mi się go szkoda, ale prawdą jest, że sam to na siebie ściągnął. To od początku było wiadome, że go zostawi. Prędzej czy później dowiedziałaby się o tym chorym zakładzie, a wtedy logiczne, że by go zostawiła. Niestety on chyba nie brał tego pod uwagę. Tym bardziej nie pomyślał, że się zakocha, co wiem bez pytania go o to. Poklepałem go lekko po plecach, odsuwając się i w tym samym czasie patrząc na Olly'ego, który tępym wzrokiem wpatrywał się w czarny ekran telewizora.
- Ej - mruknąłem, szturchając go, ale nawet nie zareagował. Wywróciłem oczami i wstałem, stając przed nimi. Stwierdziłem, że patrząc tak na nich można popaść w depresję, a tego nie chcemy. Klasnąłem w dłonie, a oni automatycznie przenieśli na mnie swój wzrok. - Idźcie wziąć prysznic, spać, czy co tam chcecie. Chcę was rano widzieć ogarniętych i rozchmurzonych. Za trzy dni nagrywamy teledysk jeśli zapomnieliście. No już, zbierać się - ponagliłem, a oni niechętnie wstali, ale wykonali moje polecenie. Opadłem z powrotem na kanapę, spoglądając na Oscara, który wzrok również utrzymywał na mnie.
- Idziemy na górę? - spytał, uroczo się uśmiechając. Moje serce wybiło sto razy szybciej, niż zwykle, a ja pokiwałem tylko głową. Blondyn wstał ze swojego miejsca, podając mi dłoń, którą ochoczo złapałem i razem poszliśmy do jego pokoju. Zegarek stojący na szafce wskazywał godzinę 23:10. Ziewnąłem głośno, przeciągając się. Chwilę później zostałem pociągnięty za rękę w stronę łóżka, przez co wylądowałem na ciele chłopaka, który szeroko się do mnie uśmiechał. Jedynym światłem w pokoju była lampka stojąca koło łóżka, ale dawała wystarczająco dużo światła, abym mógł ujrzeć radosne oczy Oscara.
- Kocham cię - szepnąłem, składając krótki pocałunek na jego ustach. Na tym oczywiście się nie skończyło, bo on zaczął go pogłębiać, a swoje ręce umiejscowił na moich biodrach. Przyrzekam, że smak jego ust mógłbym czuć do końca życia. Zasypiać i budzić się u jego boku. O tak, marzenie...
- Ja również cię kocham, Fel - odezwał się, kiedy się od siebie oderwaliśmy. Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym rozebraliśmy się do bokserek, ułożyliśmy na łóżku, przykrywając i wtulając w siebie nawzajem. Jego długa ręka sięgnęła nad moją głową, gasząc lampkę, a następnie otulił mnie nią. Nie potrzebowałem dużo czasu, aby zasnąć. A śnił mi się mój książę, ratujący mnie z wysokiej wieży.


17 mar 2016

1.20 I'm jealous


~ Felix ~
Od kilku godzin jesteśmy już w domu. Po tym jak nie mogliśmy znaleźć, ani dodzwonić się do dziewczyn, chłopaki wpadli w panikę. W ciągu kilkunastu minut zebraliśmy swoje rzeczy i jak najszybciej wróciliśmy do domu. Oscar od razu poszedł do siebie, twierdząc, że ma wszystko w dupie. Ja sam nie byłem jakoś specjalnie zainteresowany tym wszystkim. Byłem prawie w stu procentach pewny, że nic im się nie stało. Może zrozumiały swoją głupotę.
Spojrzałem na zegarek, stojący na szafce, który wskazywał godzinę 17. Wbiegłem po schodach na górę, od razu wchodząc do pokoju po lewej. Ujrzałem Oscara, który stał bokiem do mnie, w rękach trzymał telefon i zawzięcie coś na nim robił. Oparłem się o framugę, przyglądając mu się uważnie. Dopiero, gdy odchrząknąłem, uniósł głowę i mnie zauważył. Uśmiechnął się pod nosem, schował telefon do kieszeni i wolnym krokiem do mnie podszedł. Nasz wzrok cały czas był skupiony na sobie nawzajem. Jego oczy to zadziwiająco ciekawy obiekt, w który mógłbym się wpatrywać bez końca.
- Co robiłeś? - spytałem, gdy stanął naprzeciw mnie.
- Sprawdzałem coś - odpowiedział i złapał mnie za rękę. Pociągnął mnie w swoją stronę, sam idąc tyłem, aż w końcu oboje znaleźliśmy się na jego łóżku. Przyciągnął do siebie poduszkę, układając się na niej wygodnie. Jedną rękę położył pod głową, a drugą wciąż trzymał mnie za rękę. Zagryzłem wargę, ale ostatecznie położyłem się na boku obok niego. Podparłem głowę na ręku, drugą położyłem na jego klatce.
- Jestem pewny, że dziewczyny usłyszały o ich zakładzie i dlatego uciekły. Inaczej nie miały by powodu, a zważając na ich zachowanie to na pewno się nie znudziły. Trochę głupio wyszło, bo i my musieliśmy wrócić, a podobało mi się tam. Uwielbiam spędzać z tobą czas w każdym miejscu. Nawet nie wiesz ile dla mnie znaczysz - wyznałem, bawiąc się palcami i co jakiś czas spoglądając na jego twarz. Cały czas się uśmiechał i to zaczynało mnie trochę przerażać. W jednej chwili jest zły, zirytowany, znudzony, a chwilę później się uśmiecha, radosne iskierki tańczą mu w oczach. - Jak to możliwe? - spytałem.
- Ale co możliwe?
- Ty... Jesteś taką zagadką... Często jesteś znudzony, wredny, ale chwilę później zmieniasz się. Ciągle się uśmiechasz i jesteś słodki. Dlaczego, jak, po co?
- Nie uważasz, że za dużo mówisz i myślisz? - spytał, śmiejąc się. Pokręciłem głową, wzdychając z rezygnacją. - Przestań tak wszystko analizować, to nie jest dobre. Powinieneś się bardziej skupić na innych rzeczach. Na przykład...w co się ubierzesz na naszą randkę - dodał.
- Naszą...co? - jąkałem się, nie będąc pewnym co usłyszałem. Widocznie zadowolony z siebie blondyn pokiwał głową. Chciałem wydać z siebie przeciągnięte 'aww', ale zrobiłem to tylko w swojej głowie. Jestem pewien, że wszyscy mają mnie za idiotę, nie potrzebuję chyba, aby bardziej zgadzać się z ich opinią. Mimo to, pasuje mi to, żeby czasem zachowywać się jak niedorozwinięty. Sprawia mi to radość i lubię patrzeć jak inni śmieją się z mojej głupoty. Uczucie, że kogoś w jakimś stopniu bawi to, co robię, mówię i pokazuję podnosi mnie na duchu. Powiedziałbym nawet, że podbudowuje mi ego. A zadowolony Felix to zadowolony świat. Chociaż nie, ogarnij się chłopie. Przybiłem sobie mentalną piątkę w czoło, za rozmawianie z samym sobą. Wyszczerzyłem się tylko w  jego kierunku, zgadzając na jego propozycję. Ułożyłem się na jego ramieniu, zamknąłem oczy, po czym wtuliłem się bardziej w jego ciało. Między nami zapadła cisza. Poczułem jak Oscar zmienia pozycję i układa się tyłem do mnie. Prawą ręką złapał za mój nadgarstek i przyciągnął go do siebie. Poprawiłem się, układając za nim i lewą ręką obejmując go w pasie. On złączył nasze palce i byłem pewny, że się uśmiecha. Pozycja na łyżeczkę, gdzie to ja jestem tą większą mi jak najbardziej odpowiada. Pocałowałem skórę na jego karku, a dłonią przesunąłem przez jego włosy i jedyne na co teraz miałem ochotę, to spać przez kolejnych kilka godzin z Oscarem przyciśniętym do mojego boku. Miałem gdzieś, że jest wcześnie i powinniśmy robić coś bardziej pożytecznego. Leżąc z nim w tym łóżku czułem niewyobrażalne zmęczenie. Dlatego też czułem się świetnie, gdy kilka minut później zasnąłem.

~*~*~
Przebudziłem się, przeciągając się po łóżku i mrucząc pod nosem. Przejechałem ręką po mojej prawej, ale nie poczułem drugiego ciała. Otworzyłem oczy i wciąż znajdowałem się w łóżku Oscara. Wszystko wyglądało tak samo, jak wtedy, gdy tu przyszedłem kilka godzin wcześniej. Z tym wyjątkiem, że nie było tu mojego chłopaka. Westchnąłem, wyginając się jeszcze trochę, aż w końcu wstałem. Poprawiłem swoje ubrania i powoli wyszedłem z pokoju. Na dole słyszałem szmery i czyjeś głosy, więc to tam na pewno jest Oscar z resztą. Przeszedłem do swojego pokoju, gdzie wziąłem prysznic i zmieniłem ubrania na luźne dresy i koszulkę. Przez kilka minut szukałem swojego telefonu, ale on jakby zapadł się pod ziemię. Wróciłem do pokoju naprzeciwko, ale tam również go nie było. Zrezygnowany zszedłem powoli na dół. Słysząc damski głos dochodzący z salonu, potknąłem się na ostatnim schodku i poleciałem w przód. W ostatniej chwili udało mi się złapać równowagę i upadłem jedynie na kolana. Rozmowa ucichła. Spojrzałem w górę i ujrzałem wysoką brunetkę siedzącą na kanapie. Obok niej siedział Oscar, a po drugiej stronie Omar. Ale to, co zwróciło moją uwagę to jej ręka leżąca na kolanie mojego chłopaka. Przetarłem oczy dłońmi, czując ukłucie w klatce piersiowej.
- Kim jesteś? - spytałem, podnosząc się na równe nogi. Mój wzrok utkwiony był w tej dziewczynie. Byłem pewny, że jest od nas starsza. Jej brązowe oczy skanowały dokładnie moją postać, a usta wykrzywione były w dziwnym uśmiechu. Już jej nie lubię.
- Sarah, miło mi - rzuciła i powróciła do chłopaków. Oni również swoją uwagę skupili na niej, a ja powoli zająłem miejsce na fotelu. Zdawać by się mogło, że kompletnie mnie nie zauważają. Prowadzili swoją żywą konwersację, nie zauważając nic poza nimi. Nie wiem nawet na czym się tak skupiałem, ale z ich rozmowy potrafiłem wyłapać tylko niektóre słowa. Miałem wrażenie jakby rozmawiali z innym, nieznanym dla mnie języku. Nagle zrobiło mi się strasznie gorąco. Zacząłem szybciej oddychać. Obraz zaczął mi się lekko rozmazywać. Do moich uszu dotarł dziewczęcy chichot. Chciałem wstać i wyprowadzić tą dziewczynę z naszego domu, ale coś mnie trzymało w tym fotelu. Zacząłem trzeć oczy, ale to nic nie dawało.
- Kochasz go? - spytał dziewczęcy głos. Potrząsnąłem głową, rozglądając się dookoła.
- Oczywiście, że nie - odpowiedział. To głos Oscara. O nie, nie, nie. Co tu się dzieje? Chciałem coś powiedzieć, ale obraz przed oczami całkowicie mi się rozmazał. Odleciałem.


6 mar 2016

1.19 Who won the bet?


~ Oscar ~
Obudziłem się, gdy poczułem coś mokrego na szyi. Otworzyłem oczy i jedynym, co ujrzałem były włosy Felixa. Mruknąłem cicho, czując jak zasysa mi skórę. Z jednej strony chciałem go odepchnąć, ale z drugiej to było tak kurewsko przyjemne. W końcu jednak się rozluźniłem i odchyliłem głowę w bok.
- Podoba mi się taka pobudka - szepnąłem, gdy spojrzał mi w oczy. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. Poprawiłem swoją pozycję i przyciągnąłem jego ciało do siebie. Nasze nogi były ze sobą splątane pod kocem. On leżał bokiem, podpierając się na łokciach i wpatrując w moją twarz. Jego chłodne dłonie spoczywały na moim ramieniu.
- Jak myślisz, Omar się zakochał? - spytał.
- Nie jestem pewien. Z jednej strony czasem się zachowuje jak zakochany, patrzy na nią jak szczeniak, ale z drugiej strony to wciąż jest Omar. Ten, który nie kocha nikogo oprócz siebie. Nie wydaje mi się, aby zdradził nam swoje myśli, więc chyba musimy czekać na rozwój wydarzeń - odpowiedziałem. - Za to Olly...wydaje mi się, że on się zakochał. Może bywa głupi i lekkomyślny, ale zawsze był odpowiedzialniejszy. Mogę się mylić, bo kto ich tam wie - dodałem. - Ale przestańmy o nich mówić, hmm? Poróbmy coś pożyteczniejszego.
- Na przykład co? - zamruczał, podciągając się wyżej. Uśmiechnąłem się pod nosem, złapałem go za policzki i złożyłem krótki pocałunek na jego ustach. On nie czekał dłużej, podniósł się, aby następnie usiąść na moich biodrach i zacząć mnie całować. Zachłanniej, namiętniej. Oddawałem każdy jego pocałunek, rękami zjeżdżając na jego biodra, a następnie tyłek. Uszczypnąłem go, na co rozchylił usta, a wtedy wsunąłem język do środka, pocierając nim o jego. Felix mruknął cicho i przesunął dłonie na moje włosy, gdzie zacisnął palce. W końcu zabrakło nam powietrza, więc się od siebie oderwaliśmy. Nasze oddechy były urywane, a oczy wpatrzone w siebie nawzajem.
- Nigdy mi się to nie znudzi - szepnąłem, przejeżdżając dłońmi po jego nagiej klatce piersiowej, przez brzuch, aż do gumki jego spodni. Pociągnąłem za nią, zagryzając wargę i patrząc uważnie na reakcję chłopaka.
- Lubisz się ze mną drażnić, co? - spytał. Kiwnąłem radośnie głową, na co on wywrócił oczami.
- Po prostu za bardzo cię kocham - wyznałem. Z jego ust wydobyło się głośne ''aww'', a ja puściłem mu tylko oczko. - Ale mam mega prośbę.
- Jaką?
- Ogól się, nienawidzę, gdy nosisz tego wąsa. Wtedy wyglądasz przy mnie jak menel - stwierdziłem. Felix zmrużył oczy, następnie schodząc ze mnie i siadając na brzegu łóżka, plecami do mnie. Założył ręce na piersi, a głowę odwrócił w stronę drzwi. - Ej no...nie obrażaj się kociaku - powiedziałem, podnosząc się. Oparłem się na jednej ręce i wpatrywałem się w jego plecy. Nie ruszył się nawet o centymetr, więc przysunąłem się bliżej. Przejechałem dłonią od jego dłoni, po bark. Wciąż ani drgnął. - Felix - jęknąłem, kładąc brodę na jego ramieniu. - Nie złość się na mnie - szepnąłem, całując go w ramię. Na jego ciele pojawiła się gęsia skórka i wiedziałem, że wygrałem. Zacząłem składać kolejne pocałunki na jego karku, barkach, aż w końcu się do mnie odwrócił. Popchnął mnie do tyłu i znów na mnie usiadł. Na jego twarzy zarysował się cwany uśmiech, gdy przejeżdżał dłonią po moim brzuchu. Poruszył biodrami w przód i w tył, a z moich ust wydobył się jęk. Powtórzył ten czyn jeszcze parę razy, dopóki ze mnie nie zszedł i chwilę później zniknął za drzwiami łazienki. Otworzyłem szeroko usta, normując swój przyśpieszony oddech. Czy on naprawdę najpierw mnie podniecił, a później tak po prostu zniknął? Nie ma to jak miłość. Przekląłem pod nosem, niechętnie podnosząc się z łóżka. Przetarłem twarz dłońmi, zastanawiając się, co zrobić. Po kilkunastu minutach, podczas których tak po prostu siedziałem wpatrując się w ścianę, Felix wyszedł z łazienki. Ubrany w ciemne rurki, białą koszulkę i czarną bluzę. Na głowie miał białego snapbacka, a w dłoni trzymał telefon. Spojrzał na mnie niewinnym wzrokiem i podszedł do swojej torby. Nie odzywając się zabrałem swoje ubrania i poszedłem w jego ślady. Przygotowałem się i po dwudziestu minutach wyszedłem.
- Alexis napisała, abyśmy wyszli do nich, bo idą na spacer i piknik - powiedział. Kiwnąłem głową i bez słowa obaj wyszliśmy z domku.
- Nie znoszę cię za to, co mi zrobiłeś, wiesz o tym, prawda? - odezwałem się, gdy szliśmy w stronę naszych przyjaciół. Felix się zaśmiał i kiwnął głową. Objął mnie ramieniem, złożył krótkiego całusa na moim policzku i wtedy podeszliśmy do reszty do Olivii i Olly'ego. Przywitaliśmy się, a wtedy Omar zszedł po schodach z ich domku i zaczął kierować się w naszą stronę. Nagle wybiegła też roześmiana Alexis, pobiegła za nim i wskoczyła mu na plecy. Chłopak się zachwiał i na ich nieszczęście potknął się o wystającą gałąź, przez co oboje polecieli na ziemię. Wybuchłem niekontrolowanym śmiechem. W końcu jednak się podnieśli i po krótkiej wymianie zdań ruszyliśmy w kierunku lasu. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym. Głównym tematem rozmowy było miejsce, w którym się znajdowaliśmy. Kiedy doszliśmy na skraj lasu, gdzie była łąka, Alexis rozłożyła koc. Usiedliśmy wszyscy i nawet się nie zorientowałem, kiedy kilka godzin później słońce zaczęło zachodzić za chmury. Zebraliśmy się i skierowaliśmy się w stronę domków. Szedłem obok Felixa, trzymając rękę na jego ramieniu. Przed nami szła Alexis i Omar, a za nami Olivia i Olly.
- Do kiedy tu zostajemy? - spytałem, przerywając ciszę, jaka panowała wokół.
- Do jutra - odpowiedziała Alexis, odwracając się w naszą stronę. Skinąłem głową, rozglądając się dookoła. Poczułem, jak Felix ściąga moją rękę ze swoich ramion, więc przeniosłem swój wzrok na niego. Niestety było za późno, bo on popchnął mnie w lewo, a ja dosłownie chwilę później znalazłem się pod wodą. Wynurzyłem się i zauważyłem roześmianego Felixa na pomoście. Przeszły mnie dreszcze, bo woda nie była ani trochę ciepła. Nie zdążyłem dopłynąć kawałek, kiedy obok mnie wylądowała Alexis. Jej pisk dało się słyszeć chyba nawet za lasem. Wynurzyła się, uderzyła dłońmi w taflę wody i zła zaczęła płynąć do brzegu. Roześmiane chłopaki wciąż stali na pomoście.
- Jesteście debilami - powiedziała Olivia, kiedy Alexis do niej podeszła. Obie skierowały się w stronę domku, a ja w końcu wypłynąłem. Całą czwórką również poszliśmy w tamtym kierunku. Kiedy tam doszliśmy chłopaki usiedli na kłodach, a ja poszedłem się przebrać w suche ciuchy. Po piętnastu minutach dołączyłem do nich i zauważyłem, że ognisko się już paliło. Usiadłem obok Felixa, ale dzieliło nas kilkadziesiąt centymetrów.
- Rozstrzygnijmy ten zakład - powiedział Omar, zwracając się oczywiście do Olly'ego.
- To oczywiste, że wygrałem. Alexis nie pamięta waszego pierwszego razu, więc to się nie liczy. Jestem lepszy - zaśmiał się Olly, wzruszając przy tym ramionami. Wywróciłem oczami, nie mogąc uwierzyć w ich głupotę. Zaczęli się przedrzeźniać, wykłócać, aż w końcu zapadła cisza. Obaj patrzyli na nas, a ja nie wiedziałem o co im chodzi.
-  Waszym zdaniem kto powinien wygrać? - spytał Omar.
- Obaj powinniście wygrać nagrodę dla największego debila - odpowiedziałem, a oni tylko machnęli rękami. Chcieli poznać moją opinię to ją poznali, nie rozumiem ich. Na szczęście nie kontynuowali tego tematu, a zaczęli rozmawiać o jakiejś piosence. Ja swoją uwagę skupiłem tylko na ognisku. Nagle poczułem dłoń na moim udzie. Nie musiałem podnosić głowy, aby wiedzieć, że to Fel.
- Przepraszam - szepnął do mojego ucha, obejmując mnie. - To było tylko zemsta za tego menela. Nie złościsz się, prawda? - dodał. Pokręciłem głową, wtulając się w jego ciepłe ramiona. Siedzieliśmy tak przez długi czas. Chłopaki zaczęli się niepokoić tym, że dziewczyny nie przychodzą, wiec jakiś czas temu poszli to sprawdzić.
- Nie ma ich! - krzyknął Omar, wybiegając z domku.
- Jak to nie ma? - spytał Felix, wstając ze swojego miejsca. Niechętnie uczyniłem to samo i spojrzałem na zdenerwowanych przyjaciół.
- Nie ma ich rzeczy, nic. Zniknęły. Zostawiły nas.

4 mar 2016

1.18 Birthday



~ Felix ~
Wysiedliśmy z pociągu, w rękach trzymając swoje torby. Szedłem wolnym krokiem za Ollym i Olivią. W uszach miałem słuchawki, z których płynęła muzyka. Przez jakiś czas szliśmy poboczem, aż w końcu skończył się asfalt, a zaczęła się polna droga i las. Na samym przodzie szła Alexis z Omarem, za nimi druga dwójka, a ja na samym końcu. Oscar został gdzieś w tyle, tłumacząc, że musi coś zrobić i niedługo nas dogoni. Obie przyjaciółki zawitały u naszych drzwi już o ósmej rano. W rękach miały torby z rzeczami potrzebnymi na te kilka dni. Po jedenastej wszyscy wyszliśmy z naszego domu, o dwunastej mieliśmy pociąg, a teraz, czyli prawie o piętnastej idziemy w to miejsce. Do końca nie zostaliśmy wtajemniczeni w miejsce naszego pobytu, ale rozglądając się teraz po okolicy nie mogę narzekać. Kocham naturę. Nagle poczułem lekki szturchnięcie w ramię, więc podniosłem głowę, po czym ujrzałem postać mojego chłopaka. Wyjąłem słuchawki z uszu i dopiero wtedy dotarło do mnie, jak jest cicho. Jedynymi głosami były te nasze i ćwierkających ptaków. Schowałem telefon wraz ze słuchawkami do torby, przewiesiłem ją na lewe ramię, a prawą dłonią złapałem za lewą dłoń Oscara. Szliśmy jeszcze przez około pół godziny, aż w końcu znaleźliśmy się na skraju lasu. Po lewej stronie znajdowało się niewielkie jezioro, dookoła porośnięty krzakami, trzcinami i innymi roślinami. Po prawej była kwitnąca łąka, a za nami rozciągał się ogromny las. Oprócz tego znajdowało się tu kilka domków i mała budka ukryta między drzewami.
- Jesteśmy - powiedziała radośnie Alexis, zatrzymując się i odwracając w naszą stronę.
- Tamten domek jest nasz, ten po lewej jest dla Alexis i Omara, a po prawej dla was - dodała Olivia, wskazując dłonią na domki i patrząc na koniec na mnie i Oscara. Kiwnąłem głową mimo, że w duchu skakałem jak niedorozwinięty. Perspektywa spędzenia nocy z nim, w jednym pokoju, a może nawet łóżku...oh tak. Dziwne obrazy zaczęły nawiedzać mój umysł, a otrząsnąłem się dopiero, gdy Oscar pociągnął mnie za rękę w stronę naszego domku. Uśmiech sam wypłynął na moje usta, gdy otworzyliśmy drzwi, a wnętrze okazało się takie, jak chciałem. Jedno duże łóżko stało na środku pokoju. Obok były drzwi, zapewne prowadzące do łazienki. Wszystko w domku było wykonane z ciemnego drewna. Odstawiliśmy swoje torby przy łóżku.
- Za godzinę mamy wyjść do reszty - powiedział blondyn, stojąc na środku pokoju, na co skinąłem. Powoli do niego podchodziłem, tym samym sprawiając, że on się cofał w stronę łóżka. Na jego twarzy pojawił się delikatny uśmiech, gdy dotknął nogami drewnianej deski. Pokonałem szybko ostateczną odległość jaka nas dzieliła. Popchnąłem go lekko do tyłu, dzięki czemu upadł na jasny materac, a ja znalazłem się na nim. Zbliżyłem się do jego twarzy, podpierając się dłońmi po obu stronach jego głowy, ale pozostawiłem między nami odległość kilku centymetrów. Ciepły oddech chłopaka owiewał moją twarz, a jego dłonie znalazły sobie miejsce na moim tyłku.
- Pocałujesz mnie w końcu? - warknął, próbując zrobić wściekłą minę, ale mu nie wyszło. Zamiast tego wyglądał jak malutki, wściekły kotek, któremu dzieci zabrały piłkę. Ale postanowiłem wykonać jego prośbę i musnąłem lekko jego wargi. On nie czekając długo, zaczął pogłębiać pocałunek. Przeniósł swoje ręce na mój kark i przyciągnął mnie bliżej. Kiedy zagryzł lekko moją wargę straciłem siłę w rękach, przez co upadłem na niego. Nasze krocza się zderzyły, a z jego ust wydobył się jęk. Miałem ochotę przywalić sobie piątkę, cegłą, w twarz. Mimo to nie przestaliśmy. Nasze pocałunki stały się zachłanniejsze i gorętsze. Ułożyłem się obok niego, nogę przekładając przez jego pas, a dłońmi obejmowałem jego twarz. Zszedłem pocałunkami na jego szyję, robiąc małą malinkę w jednym miejscu. Oscar odchylił głowę do tyłu, mrucząc. Spojrzałem w górę, wciąż trzymając usta przy jego szyi, a gdy zauważyłem, że ma zamknięte oczy i dłonie zaciśnięte w pięści - stwierdziłem, że mu się podoba. Chuchnąłem chłodnym powietrzem w zaczerwienione miejsce, a po jego ciele przeszedł dreszcz, co idealnie wyczułem dotykając go. Odsunąłem się kawałek, opierając głowę na łokciu i patrząc na niego. Minęła chwila zanim otworzył oczy i na mnie spojrzał.
- Kocham cię słodziaku - szepnął, uśmiechając się szeroko. Odpowiedziałem mu tym samym, przypominając sobie każdą wiadomość, gdy mnie tak nazywał.
- Ja ciebie też kocham kocham Johan - zaśmiałem się, a on mi zawtórował. Położyłem głowę na jego ramieniu, ręką objąłem jego ciało i zamknąłem oczy. Mógłbym zostać w tej pozycji do końca dzisiejszego dnia.

~*~*~
Wyszliśmy z domku, trzymając się za ręce. Niebo robiło się powoli ciemne, słońce zniknęło gdzieś za drzewami. Jedynym światłem było duże ognisko palące się pośrodku. Podeszliśmy tam, zajmując miejsce na jednej z czterech kłód. Po chwili dołączyli Olivia, Olly, Omar i Alexis. Kilka minut później przyszły również osoby, których nie znałem. Dwie dziewczyny i trzech chłopaków.
- Dziękuję, że tu ze mną jesteście - powiedziała solenizantka, patrząc na wszystkich po kolei. Przedstawiła wszystkich i po dokładnych wysłuchaniu dowiedziałem się, że rudowłosa dziewczyna po mojej lewej to Maia, a jej czarnowłosa koleżanka to Elena. Jeden z chłopaków również nazywał się Oscar i był kuzynem Alexis. Jego koledzy to Adam i George. Po krótkim zapoznaniu zaczęliśmy po prostu rozmawiać, żartować, śmiać się. Niektórzy opowiadali zabawne albo straszne historie ze swojego życia. Główny powód dlaczego tu jesteśmy, czyli Alexis, wydawała się naprawdę szczęśliwa. Widać było, że jej się to podoba, a gdy Omar co jakiś czas składał pocałunki na jej policzku, ramieniu albo szyi - kipiała radością. Nie mogłem uwierzyć, że w tak krótkim czasie, tak bardzo go pokochała. No ale cóż...serce nie wybiera.
- Chodźmy popływać! - krzyknął Adam, wstając z kłody.
- Jest zimno idioto! Usiądź i uspokój swoją wyobraźnie - powiedziała stanowczo ruda, ciągnąć go za rękę w dół. Jego jasną twarz przyozdobił sztuczny smutek, gdy opadł na swoje miejsce. Chwilę później się rozweselił i zaczął żywo opowiadać o jego poprzednich wakacjach. Westchnąłem cicho, kładąc głowę na ramieniu Oscara.
- To wy naprawdę jesteście razem? - spytała Elena, a wszyscy dookoła umilkli. Jej wzrok skierowany był na nas, więc domyśliłem się, że pytanie również zadała nam.
- Tak, masz z tym jakiś problem? - odpowiedział Oscar. Wyczułem jak jego mięśnie na rękach się napinają.
- No nie, ale wow, dwa pedały i nie boją się do tego przyznawać. Jesteście albo odważni albo głupi - zaśmiała się, odgarniając swoje długie włosy.
- A wyrażasz swoje zdanie, bo... - odezwałem się. Powstrzymywałem się, aby nie wepchnąć jej do tego ogniska. Z chęcią bym popatrzył, jak jej krzywa morda staje w płomieniach.
- Oj spokojnie. Po prostu uważam, że homo to wasz wymysł. Za kilka lat wam się odmieni i z powrotem będziecie szukać lasek. Nie lepiej zrobić to teraz? Możecie zapisać się do psychiatry, on wam wbije do głowy, że jesteście po prostu chorzy - wytłumaczyła.
- Ale z ciebie suka, Eleno - powiedziała głośno i dosadnie Alexis. - To był błąd zapraszać cię tutaj. Myślałam, że się zmieniłaś, a ty dalej swoje - dodała. Wstałem ze swojego miejsca, a następnie odszedłem kawałek. Skierowałem się w stronę wody, a chwilę później podbiegł do mnie Oscar. Złapał mnie za rękę i pociągnął w swoją stronę. Potknąłem się, ale ostatecznie i tak się w niego wtuliłem. Objął mnie ramionami, jedną dłonią głaszcząc po głowie, a drugą bawił się sznurkiem od mojej bluzy. Staliśmy tak przez kilka minut w kompletnej ciszy, aż w końcu się od niego odsunąłem. Zacząłem iść przed siebie, a on podążał obok mnie. Zatrzymaliśmy się dopiero, gdy byliśmy po drugiej stronie jeziora. Usiadłem kilka metrów od wody i nie musiałem długo czekać, aby mój towarzysz zajął miejsce za mną. Oparłem się o jego klatkę piersiową. Poczułem przyjemne ciepło, przez co zamknąłem oczy z rozkoszy. Położyłem głowę na ramieniu blondyna, a on splótł nasze dłonie.
- Przejmujesz się jej słowami? - spytałem, patrząc na jego lewy profil.
- Nie bardzo, a ty? - odpowiedział.
- Mam ją gdzieś - mruknąłem. Skinął głową, ale jego wzrok utkwiony był na pomarańczowym promieniu po drugiej stronie jeziora. Widać było chodzące wokół osoby. Na szczęście nie było nic słychać. Niebo było już kompletnie ciemne, ale to chyba dodawało uroku wszystkiemu dookoła. A teraz pomyśleć, że mogłem już dawno mieć z nim takie relacje. Gdybym tylko się odważył...
- O czym tak myślisz? - spytał, przejeżdżając nosem po mojej szyi. Wzruszyłem ramionami, zastanawiając się nad odpowiedzią, ale ostatecznie żadnej mu nie udzieliłem. Siedzieliśmy tak w ciszy, ciesząc się swoją obecnością. W końcu jednak zrobiło nam się zimno, więc wróciliśmy do reszty. O dziwo, przy ognisku siedziała tylko Alexis. Usiedliśmy naprzeciwko niej, a ona posłała nam szeroki uśmiech. Chwilę później obok niej usiadł Omar, który otulił ją kocem.
- Gdzie jest reszta? - spytałem, rozglądając się wokół.
- Olly poszedł z Olivią do domku, bo się źle czuła, a reszta pojechała do domu. Wybaczcie za tamtą sytuację, mogłam to przewidzieć i jej nie zapraszać - odpowiedziała Alexis.
- Zapewne to nie są urodziny o jakich marzyłaś - odezwał się Oscar, gdy nikt się przez dłuższą chwilę nie odzywał. Blondynka machnęła ręką i spojrzała na chłopaka po jej lewej.
- Są idealne. Mam przy sobie chłopaka moich marzeń i przyjaciół, czego mam chcieć więcej? - zaśmiała się. - To są najlepsze urodziny od siedemnastu lat. Nie mogę sobie życzyć lepszych. I ja wiem, że czasami zachowywałam się dziwnie, ale taka jestem przy każdej nowej znajomości. Mam nadzieję, że rozumiecie - dodała.
- Czekaj... Albo nie ważne. Oczywiście, że rozumiemy. Jesteś bardzo miła, ładna, pomocna i radosna, zasługujesz na wszystko, co najlepsze. Jednak pamiętaj, że nie zawsze to co sądzisz, że jest właściwe to takie właśnie jest. Wydajesz się być całkiem bystrą i inteligentną osobą, skorzystaj z tego - powiedział Oscar. Nie byłem pewien czy próbował być miły, czy wredny. Na szczęście Alexis nie odebrała tego jako coś obraźliwe i uśmiechnęła się, kiwając głową. Posiedzieliśmy tak jeszcze trochę. Niewiele rozmawialiśmy.
- My idziemy do pokoju, racja Omi? - powiedziała blondynka, wstając. Omar również to zrobił, kiwając głową i razem poszli do domku, przeznaczonego dla nich. Jeszcze przed zamknięciem się drzwi zdążyłem zauważyć, jak zaczynają się całować. Wywróciłem oczami i spojrzałem na mojego chłopaka.
- My też chodźmy, co? Późno już i zimno - mruknąłem, pocierając ramiona.
- Idź, ja zaraz przyjdę - odpowiedział, nawet na mnie nie patrząc. Chciałem spytać o co chodzi, ale zrezygnowałem. Wstałem i poszedłem do domku. Nie miałem siły nic robić, więc tylko przebrałem się w spodnie dresowe i zdjąłem koszulkę. Położyłem się do łóżka, zamknąłem oczy i próbowałem zasnąć. Kręciłem się z jednego boku na drugi, ale wciąż coś było nie tak. Zirytowany uderzyłem dłonią w materac i właśnie wtedy drzwi zaskrzypiały, a do środka wszedł Oscar. Z racji, że wszędzie panowała ciemność mogłem zauważyć tylko zarys jego postaci. Wszystko robił powoli i cicho. W końcu położył się obok, a ja nie czekając na nic przylgnąłem do jego ciała. Zaskoczony wciągnął głośno powietrze, ale objął mnie ramieniem. Mały uśmiech pojawił się na mojej twarzy. I wtedy nie potrzebowałem wiele czasu. Kilka minut później pogrążyłem się w głębokim śnie.

3 mar 2016

1.17 Under the stars



~ Oscar ~
Przekroczyliśmy próg domu, a ja wciąż trzymałem dłoń Felixa w swojej. Niestety musiałem ją puścić, by zdjąć bluzę. Chłopaki słysząc, że wróciliśmy zbiegli na dół.
- Gdzie byliście? - spytał ciekawy brunet, opierając się o ścianę. Zagryzłem wargę, aby nie uśmiechać się zbyt szeroko, bo nie wiedziałem czy powinniśmy im powiedzieć. Nie byłem nawet pewny czy my jesteśmy razem. Owszem, wyznaliśmy sobie miłość, ale żaden z nas nie poruszał tematu związku. Mój humor momentalnie spadł na niższy poziom, bo ta niewiedza jest najgorsza.
- W parku - odpowiedział Felix, ściągając buty i poszedł do salonu. Spojrzałem na dwójkę po mojej lewej. Olly miał wzrok skupiony na telefonie, co chwilę pisał coś na klawiaturze. Zdjąłem powoli buty, rzucając je pod szafkę. Razem z chłopakami również przeszliśmy do salonu.
- Nie macie nic przeciwko temu, aby dziewczyny wpadły na noc? - spytał nagle Olly, patrząc to na mnie, to na wchodzącego właśnie do pokoju Felixa.
- Oczywiście, że nie - odpowiedział blondyn.
- Ale bądźcie ciszej, niż poprzedniej nocy - zaśmiałem się, szturchając go łokciem w bok.
- Właśnie, jak to jest, hmm? Zaliczyliście, tak? Kto wygrał? Jaka nagroda? Co teraz? Zerwiecie z nimi czy jak? A może się zakochaliście? - zasypał ich pytaniami mój chłopak, śmiejąc się przy tym. Jak to cudownie brzmi w mojej głowie. Niestety, ale chyba nim jeszcze nie jest. O tak, muszę poruszyć ten temat, ale chyba wolę to zrobić, gdy będziemy sami.
- Nie wymyślaj - prychnął Omar, otwierając drzwi balkonowe. Usiadłem na kanapie, podciągając nogi pod siebie i obserwowałem przyjaciół. Olly wciąż pisał coś na telefonie, Omar stał w przejściu na dwór, a Felix opierał się o framugę drzwi, prowadzących do kuchni. Jego wzrok był skupiony na mnie, a jego usta ozdabiał najpiękniejszy uśmiech na świecie. Myśl, że jeszcze kilka godzin temu jego wargi idealnie współgrały z moimi...ugh. Oscar ogarnij się.
- Alexis będzie tu za godzinę, a Olivia dołączy jakoś dwie godziny później - odezwał się Olly i bez żadnych więcej słów ruszył do swojego pokoju. Między nami zapanowała cisza, dopóki Omar nie oznajmił, że idzie wziąć prysznic. Kiedy zniknął na schodach ja skupiłem swój wzrok na Felixie. Zagryzłem wargę, próbując wymyślić coś, od czego mógłbym zacząć rozmowę. Na szczęście nie musiałem tego robić, bo on podszedł do mnie. Popchnął mnie lekko, przez co się położyłem na tej niewygodnej kanapie, a on zawisł nade mną. Rękoma oparł się po obu stronach mojej głowy. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu, cisnącego mi się na usta.
- Nie wierzę, że teraz mogę to tak po prostu zrobić - szepnął. Jego usta znajdowały się tylko kilka centymetrów ode moich. Skinąłem głową, zgadzając się z jego słowami mimo, że wciąż mam wrażenie, że to tylko głupi sen.
- Zrób to, a nie tylko gadasz - odpowiedziałem równie cicho. Zaśmiał się i nie czekając dłużej przycisnął swoje usta do moich. Zamknąłem oczy, przenosząc swoje dłonie na jego kark i kompletnie zatracając się w pocałunku. Przyjemne dreszcze rozeszły się po moim ciele, a coś w moim brzuchu się ścisnęło. Nie martwiłem się wtedy niczym. Liczył się tylko Felix. Oderwaliśmy się od siebie dopiero, gdy zabrakło nam powietrza. Przesunąłem się trochę na kanapie, a on ułożył się obok. Swoją głowę położył na mojej klatce, a ja objąłem go ręką. I kurwa...to było najlepsze uczucie, jakie doświadczyłem w całym swoim życiu. Zamknąłem oczy. Czułem jak Fel szuka czegoś na kanapie i zrozumiałem czego kiedy chwilę później splótł swoją dłoń z moją. Odetchnąłem głęboko, szczerząc się.
- Powiemy chłopakom? - spytałem, jednak wciąż nie podniosłem powiek.
- Najpierw muszę cię o coś spytać - odpowiedział. Brzmiał poważnie, a ja się lekko przeraziłem. Automatycznie spojrzałem na niego, unosząc się lekko na łokciach. - Spokojnie, nie chcę cię zabić. Po prostu chcę wiedzieć na czym stoimy... Czy...ugh... - jąkał się. Pogładziłem palcami jego dłoń, chcąc dodać mu otuchy. Równie dobrze mogłem się dopytywać albo sam o to zapytać, bo się domyślałem, ale tak bardzo pragnąłem usłyszeć te słowa z jego ust. - Ja... Czy ty...chcesz być moim...chłopakiem? - spytał.
- Oczywiście, że chcę - odpowiedziałem, starając się brzmieć jak najbardziej normalnie. Nie wiem czy mi to wyszło. Mój głos był nienaturalnie wysoki, wręcz piskliwy, ale to wszystko jego wina. To jak na mnie działa, jakie emocje u mnie wywołuje. Poczułem jego przeszywające spojrzenie, ale nie zareagowałem na to. Dodałem tylko: - To moje marzenie od bardzo dawna.
- Moje także - zaśmiał się i z powrotem ułożył się na moim torsie. - Możemy im dzisiaj powiedzieć, jak przyjdą dziewczyny. Myślę, że nie będzie tak źle, jak wcześniej - szepnął, jeżdżąc palcem po moim brzuchu. Skinąłem głową, posyłając mu tylko uśmiech.

~*~*~
Przechyliłem szklankę, wypijając jej zawartość do końca i odstawiłem ją do zmywarki. Wróciłem do salonu, gdzie siedzieli już wszyscy. Olivia przyszła już pół godziny temu i od tamtej pory jedyne co robimy to oglądanie jakiegoś głupiego teleturnieju w telewizji.
- Rozpalmy ognisko! - powiedziałem entuzjastycznie, stając naprzeciw przyjaciół.
- Ale tak na podwórku? Tak można? - spytała zaskoczona Olivia, spoglądając na mnie. Oczywiście swoimi słowami zdobyłem uwagę całej piątki.
- A kto nam zabroni? Przecież nie zamierzamy spalić domu - zaśmiałem się, a oni w końcu się zgodzili. Ucieszony wyszedłem razem z chłopakami na dwór. Zaczęliśmy wszystko przygotowywać. Około godzinę później siedzieliśmy już na zewnątrz. Felix zniknął pięć minut temu za drzwiami domu, tłumacząc, że musi coś zrobić. Olivia siedziała między nogami Olly'ego, który opierał się o drzewo. Omar leżał na trawie, a głowę miał ułożoną na udach Alexis, która bawiła się jego włosami. Między nami paliło się niewielki ognisko, które było jedynym światłem w tą ciemną noc. Skłamałbym mówiąc, że mi się to nie podoba. Jestem wręcz przepełniony radością. W końcu między mną, a resztą jest naprawdę dobrze. Mało tego, okazało się, że Felix tak naprawdę kocha mnie! Nie kogoś innego. Mnie. Spojrzałem w górę na wyjątkowo piękne niebo. Duży księżyc w pełni i miliony gwiazd zdobiły ciemną płachtę. Ciszę panującą wokół przerwał Felix, który trzasnął drzwiami tarasowymi i podszedł do nas. W ręku trzymał gitarę.
- Przerwijmy tą nudną ciszę - rzucił radośnie, siadając obok mnie. Ułożył instrument na kolanach i spojrzał na nas wszystkich po kolei. - Ale najpierw chcę...chcemy wam coś powiedzieć - powiedział, patrząc na mnie, po czym dodał: - Ja także jestem gejem...no i my jesteśmy razem.
- Podejrzewałem to! - krzyknął Omar, podnosząc się do pozycji siedzącej. Patrzyłem na niego uważnie, bojąc się, że zaraz zacznie się powtórka z rozrywki. Ale nic takiego się nie stało. Posłał w naszą stronę tylko uśmiech, wracając na swoje miejsce.
- Cieszymy się razem z wami - powiedział Olly, a reszta kiwnęła zgodnie głowami. Wyraźnie ucieszony Felix zaczął brzdąkać na gitarze, a ja po chwili rozpoznałem to, co grał. Razem zaczęliśmy śpiewać pierwsze słowa Roller Coaster. Reszta dołączyła się moment później i nikogo nie obchodziło, że fałszujemy. Kilka razy pomyliliśmy słowa piosenki, kompletnie je przekręcając albo dodając własne. Dziewczyny również śpiewały, co wcale nie brzmiało tak źle. Takie noce mogłyby być częściej. Czwórka przyjaciół, dwie dziewczyny (nie mam pojęcia jak to jest w tych ich chorych związkach), noc, ognisko i gitara. Atmosfera, która panuje jest naprawdę przyjemna. Wszystko takie luźne i przyjazne. To coś, czego nam od dawna brakowało. Położyłem głowę na ramieniu Felixa, starając się mu nie przeszkadzać w grze. Wciąż nuciłem pod nosem słowa kolejnych piosenek, jakie grał, ale jednak bardziej skupiłem się na słuchaniu tego, jak on śpiewa. Jego głos...taki idealny. Oh tak. Pokochałem właściwą osobę.

29 lut 2016

1.16 I love you


~ Felix ~
Otworzyłem oczy, czując jak coś pod moją głową się porusza. Zamrugałem kilkukrotnie powiekami, aż przyzwyczaiłem się do jasnego światła dziennego. Podniosłem trochę głowę i wtedy ujrzałem Oscara, który poprawiał swoje spodnie, stojąc tyłem do mnie. Nie miał na sobie koszulki, dzięki czemu mogłem bez problemu podziwiać jego idealne plecy. Chrząknął cicho i w tym samym momencie odwrócił się znów z moją stronę. Zmrużyłem oczy, podpierając się łokciem, aby móc go lepiej widzieć.
- Wyspałeś się? - spytał, przejechał dłonią po włosach i nie czekając na moją odpowiedź ruszył do kuchni. Podrapałem się po brodzie, próbując sobie coś przypomnieć z wczoraj, ale nie byłem w stanie. Jedyne co pamiętałem to moment, gdy byliśmy w klubie i zobaczyłem, jak jakaś blondyna przystawia się do Oscara, a jemu to nie przeszkadza. Później zacząłem wlewać w siebie kolejne szoty, a mój film się urwał. Nie wiem jak dotarliśmy do domu, a tym bardziej nie wiem, co działo się potem. Podniosłem się na łokciach, siadając. Przetarłem twarz dłońmi, nadal próbując znaleźć w mojej głowie jakieś wspomnienie. Niestety, nie udało mi się. Zrezygnowany wstałem i skierowałem się za Oscarem. Wszedłem do pomieszczenia, gdzie zauważyłem go, stojącego przy blacie i robiącego kawę.
- Odpowiesz mi na jedno pytanie? Szczerze? - spytałem, a on odwrócił się w moją stronę. Skinął głową, a ja niepewnie spytałem: - Czy zrobiłem wczoraj jakąś głupotę?
- Nic, czego miałbyś się wstydzić - odpowiedział, posyłając mi uśmiech. Woda w czajniku się zagotowała, a on wlał ją do dwóch przygotowanych wcześniej kubków. Stałem w miejscu, nie wiedząc, co mam ze sobą zrobić. Nawet nie wiem, kiedy on stanął przede mną i podał mi jeden napój. Podziękowałem cicho i razem zasiedliśmy przy stole. Przejechałem wzrokiem po jego twarzy i pierwszym, co mi się wyraźnie rzuciło w oczy były jego rozczochrane włosy, a następnie podkrążone oczy. Jestem w stu procentach pewien, że przeze mnie się nie wyspał.
- Nie uwierzysz - powiedział nagle. Zmarszczyłem brwi, a on dodał: - Zakład rozegrany. W nocy było tu tak głośno... Myślałem, że sąsiedzi przyjdą na skargę.
Wybuchłem śmiechem, kręcąc z niedowierzaniem głową. No tak. Myślę, że od początku wiedziałem, że im się uda. Starałem przekonać samego siebie do tego, że może one użyją mózgu, ale jak widać przeliczyłem ich możliwości. Nagle do pomieszczenia weszły obie nastolatki, a za nimi nasi przyjaciele. Zaprzestałem swojego śmiechu, przyglądając się im uważnie. Cała czwórka wyglądała normalnie. A po wyglądzie dziewczyn nawet bym nie powiedział, że kilka godzin wcześniej przeżyły dziką noc. Obie miały normalne ubranie, fryzury i makijaż.
- Jak tam wasza upojna noc? - spytał Oscar, a ja wydałem z siebie zduszony śmiech. Omar posłał mu błagające spojrzenie, podczas gdy Alexis błądziła wzrokiem po nich obu.
- Jaka noc? - spytała zdezorientowana blondynka. Widziałem, że Oscar znów chciał coś powiedzieć, ale nie zdążył tego zrobić, bo brunet wyprowadził ją z kuchni. Minęło kilka krótkich minut, zanim wrócili. Wszyscy zasiedli przy stole, a ja nie byłem pewny dlaczego to się dzieje. Przesłuchanie się szykuje?
- Alexis chce nam coś powiedzieć - powiedział Omar.
- Za 4 dni mam urodziny, no i stwierdziłam, że nie chcę robić żadnej imprezy. Olivia znalazła fajne miejsce za miastem, gdzie moglibyśmy pojechać. Chciałabym spędzić ten dzień z przyjaciółmi, no a za takich was mam. Zostalibyśmy w domkach przy lesie na dwa albo trzy dni. Co wy na to? Oczywiście nie chcę od was żadnych prezentów, wystarczy mi wasza obecność - wytłumaczyła. Zdenerwowanie było wymalowane na jej twarzy, a trzęsące się dłonie tylko to potwierdzały. Omar przyglądał nam się uważnie, tak samo jak Olivia i Alexis.
- Z chęcią - odpowiedział jako pierwszy Olly, a Oscar się z nim zgodził. Wszyscy spojrzeli na mnie, a ja tylko kiwnąłem głową. Głośne westchnięcie ulgi opuściło usta blondynki. Razem ze swoją przyjaciółką zaczęła nam dokładniej opowiadać o tym miejscu, a mi się naprawdę podobała perspektywa spędzenia choć trochę czasu poza domem.
- Zajęlibyśmy pokoje po dwie osoby. Ja mogę być z Olivią, a wy jak wolicie.
- Ja biorę pokój z tobą! - krzyknął Omar, szczerząc się i poruszając dziwnie brwiami.
- Wtedy ja mogę wziąć z Olivią, a wy razem - dodał Olly, wskazując na mnie i Oscara. Dopiero po chwili dotarło do mnie, co powiedział, ale było za późno na jakiekolwiek zaprzeczenia, bo oni zaczęli już omawiać inne tematy. Godzinę później dziewczyny się zebrały i wyszły. Chłopaki porozchodzili się do swoich pokoi, a ja poległem przed telewizorem, w którym oglądałem program muzyczny. Kiedy po jakimś czasie mi się to znudziło, zacząłem sprawdzać portale społecznościowe. Nagle dostałem nową wiadomość na kik'u. Kliknąłem w nią i musiałem zamrugać kilkukrotnie, aby dobrze przeczytać słowa na ekranie.

@boy97: Spotkajmy się
@cuteboy: Ale tak teraz? 
@boy97: Tak, proszę? Bardzo mi na tym zależy.
@cuteboy: No dobrze, gdzie?
@boy97: Za dwie godziny w parku na Sturegatan, wiem, że mieszkasz w Sztokholmie
@cuteboy: Skąd? O co chodzi? Jak cię poznam?
@boy97: W tym miejscu nie ma wielu ludzi, więc na pewno się poznamy
@cuteboy: Boję się ciebie, ale niech będzie. Do zobaczenia

Odłożyłem telefon na bok, wciąż będąc trochę oszołomionym. Czy on właśnie zaproponował mi spotkane? Tak po prostu? Dlaczego? Setki myśli na raz kumulowały się w mojej głowie, nie dając spokoju. Z tych nerwów zacząłem gryźć wargę, aż poczułem specyficzny smak krwi. Przekląłem cicho i podniosłem się z łóżka. Dwie godziny. Ten park jest jakieś pół godziny od naszego domu, więc muszę się przygotować. A co jeśli mnie nie polubi? Albo co gorzej... Co jeśli chce mi coś zrobić? Co jeśli nie jest tym za kogoś się podał? Kurwa, Felix, przestań tak myśleć.
Przeszedłem do swojego pokoju, gdzie ustałem na środku i sam nie wiedziałem, co zrobić. W końcu wszedłem do łazienki, w której wziąłem prysznic. Po długim namyśle ubrałem się w szarą bluzę, czarne rurki i czerwone vansy. Włosy wysuszyłem, roztrzepałem i założyłem snapbacka w tym samym kolorze co buty. Spojrzałem na siebie w lustrze i nie byłem pewien czy wyglądam dobrze. Szybkim krokiem przeszedłem do pokoju na przeciwko. Bez pukania wszedłem do środka, gdzie zastałem Oscara leżącego na łóżku. Na jego kolanach spoczywał laptop, a jego wzrok skupiony był na ekranie. Chrząknąłem wyraźnie, a on na mnie spojrzał. Uniósł wysoko brwi, a ja podszedłem bliżej.
- Czy wyglądam znośnie? - spytałem, pokazując dłońmi na swoje ubranie.
- Wyglądasz bardzo dobrze Felix, jak zawsze. Gdzie się tak wyszykowałeś? Randka? - odpowiedział, uśmiechając się lekko.
- Sam nie wiem, to się chyba okaże - wzruszyłem ramionami i chwilę później opuściłem jego pokój. Wróciłem do siebie, gdzie odnalazłem telefon i spojrzałem na godzinę. Zegar wskazywał dokładnie 16. Postanowiłem wyjść wcześniej. W końcu lepiej być za wcześnie, niż za późno. Zbiegłem po schodach, mijając się w salonie z Omarem, ale obyło się bez żadnych rozmów. Wyszedłem z domu, od razu kierując się w stronę parku. Sam nie wiedziałem, gdzie dokładnie powinienem tam pójść. W końcu ten park nie jest taki mały. Przez całą drogę zastanawiałem się jak wygląda mój przyjaciel. Jest wysoki, niski? Świadomość, że nic tak naprawdę o nim nie wiem, sprawiała, że tylko coraz bardziej się stresowałem. Co jeśli mnie nie zaakceptuje? Pisało nam się tak świetnie, ale co jeśli tylko tyle? Co jeśli nie damy rady rozmawiać twarzą w twarz? Potrząsnąłem głową, gdy zdałem sobie sprawę, że jestem na miejscu. Rozejrzałem się dookoła, szukając jakiegoś młodego chłopaka, który byłby potencjalnym kandydatem na Boy'a 97. Niestety nikogo takiego wokół nie było. Zrezygnowany wszedłem na teren parku i zacząłem iść przed siebie. W końcu usiadłem na jedną z kilku ławek. Wyjąłem z kieszeni telefon i stwierdziłem, że mój towarzysz powinien się niedługo zjawić. Problem polegał na tym, że nie wiedziałem jak mam go szukać. I gdzie mam go szukać. Chrzań się, boy'u 97. Dziesięć minut później wstałem i ruszyłem dalej. Przechodziłem koło niewielkiego stawu, kiedy moją uwagę przykuła pewna postać, więc podszedłem bliżej.
- Co ty tu robisz? - spytałem zaskoczony, widząc przyjaciela, stojącego na moście.
- Mogę ci coś powiedzieć? - odpowiedział Oscar, patrząc na mnie niepewnym wzrokiem i kompletnie ignorując moje pytanie. Zawahałem się przez chwilę.
- Oczywiście, że tak - powiedziałem w końcu. Postawił krok w moją stronę, ale chwilę później zrezygnował, cofając się na swoje miejsce. Przejechał dłońmi po włosach, ciągnąc lekko za ich końce i otwierając usta, ale nic nie powiedział. Staliśmy tak przez kilka minut. Ja oczekując na jego słowa, a on jakby zastanawiając się co powiedzieć. W końcu jednak przeklął głośno, wyciągając telefon z kieszeni. Wystukał coś na ekranie i schował urządzenie, a ja w tym momencie poczułem wibrację w kieszeni. Bojąc się tego, co ujrzę, wyciągałem powoli telefon. Spojrzałem na niego, a on tylko kiwnął głową. Przeniosłem swój wzrok na odblokowany ekran, gdzie widniało jedno powiadomienie. Wiadomość. Od Boy'a 97. Zagryzłem wargę i kliknąłem na ikonkę u góry, a następnie przeczytałem treść. 

@boy97: Kocham cię

Otworzyłem szeroko usta, nie dowierzając w to, co widzę. Przetarłem oczy, kilkukrotnie odświeżając stronę, aż w końcu naprawdę zrozumiałem, co się dzieje. Podniosłem głowę, patrząc na Oscara zaskoczony.
- Czekaj, bo chyba nie rozumiem - mruknąłem.
- To ja jestem tym z którym pisałeś, kurwa, Felix - jęknął, ciągnąc się za włosy i odwracając głowę w drugą stronę. - Podejrzewałem to od jakiegoś czasu, ale stwierdziłem, że to niemożliwe, abyś ty kochał mnie. No bo jakim cudem, przecież jesteś hetero, ale kurwa...wczoraj... Nie mogłem wytrzymać. Wyglądałeś tak pięknie jak spałeś, tuż po tym, gdy mnie podnieciłeś... Z nudów wziąłem sobie twój telefon i zobaczyłem, że to ty... Nie mogłem uwierzyć. Wiem, że jest szansa, że robiłeś to dla żartu i wiedziałeś, że to ja, ale nie mogę wytrzymać. Zwłaszcza, że za cztery dni mamy spać w jednym pokoju... Musisz to wiedzieć - jąkał się.
- Ja...ciebie...co?
- Powiedz mi tylko, że to nie były żarty, proszę Fel - powiedział, błagalnym tonem, podchodząc do mnie bliżej. Wstrzymałem powietrze, nie wiedząc, jak się zachować. Czułem się dziwnie. Zaskoczenie, przerażenie, a zarazem podniecenie i szczęście wypełniało mnie całego. Ocknąłem się chwilę później i pokręciłem szybko głową. Ulga automatycznie wymalowała się na jego twarzy. Jednak wiedziałem, że jest równie zestresowany, co ja. A może nawet bardziej. W końcu to on się na to wszystko odważył. - Ja...um...teraz... - jąkał się. Wywróciłem oczami i pozwoliłem sobie zrobić coś odważniejszego. Postawiłem krok do przodu, wyciągając rękę w jego stronę. Reszta działa się tak szybko. Moja ręka na jego karku, jego dłonie na moich ramionach, nasze usta tak idealnie dopasowane. Pocałunek był delikatny, pełen uczuć i wywołał we mnie więcej emocji, niż podczas oglądania Titanica. Stado pieprzonych słoni biegało mi po jelitach, a moje myśli to jedna wielka tęcza. Kiedy w końcu się od siebie odsunęliśmy nie mogłem zacząć oddychać. A gdy mi się to udało, miałem wrażenie, że przebiegłem właśnie maraton. Szybki oddech i spocone dłonie.
- Ja nie śnię, prawda? Powiedz, że to się dzieje naprawdę - szepnąłem, wciąż mając rękę na jego karku. Oscar zagryzł wargę, śmiejąc się lekko, a mnie znów ścisnęło w brzuchu.
- To rzeczywistość, słodziaku - powiedział. Zamknąłem oczy, opierając się o głową o jego ramię. On objął mnie ramionami w pasie, przyciągając bliżej.
- Niech ta chwila trwa wiecznie - mruknąłem. On nie odpowiedział, ale czułem, jak się uśmiecha. Jego palce bawiły się kawałkiem mojej bluzy, a ja swoimi przebierałem w jego włosach.
- Nie wierzę, że pisałem ci te wszystkie rzeczy o tobie, jestem taki głupi - powiedział nagle, śmiejąc się, co uczyniłem i ja. Odsunąłem się od niego i spojrzałem na jego twarz. Policzki miał zaróżowione i podejrzewam, że moje także takie były. To co się wtedy ze mną działo było wręcz nie do opisania. Fakt, że wszystkie moje fantazje się spełniały - niesamowite. I pomyśleć, że jeszcze wczoraj upiłem się do zapomnienia, bo jakaś cizia go podrywała. Medal dla najbardziej żałosnej osoby pod słońcem zgarniam ja! Brawo ja.
- Ja również pisałem głupoty, pasujemy do siebie - zaśmiałem się, a on skinął głową.
- Nie wierzę, że podczas, gdy ja się załamywałem, że jesteś hetero ty tak po prostu pisałeś, że ci się podobam. To Enis...powinienem się domyślić. Dlaczego nigdy nic nie powiedziałeś?
- Z tego samego powodu, co ty. Bałem się, że mnie odrzucisz, że nie jesteś taki jak ja...a jak powiedziałeś, że jesteś to myślałem, że masz jakiegoś innego chłopaka na oku. Nigdy bym nie pomyślał, że to ja. A tu taka niespodzianka, wow. Wciąż w to nie mogę uwierzyć - mówiłem, bawiąc się palcami. - A! No i ja ciebie także kocham - dodałem, posyłając mu uśmiech.
- O mój Boże, to się dzieje naprawdę! - krzyknął, a ja wybuchłem śmiechem. Oparłem się o barierkę mostku, na którym wciąż staliśmy i wpatrywałem się w jego szczęśliwą twarz. I pomyśleć, że to wszystko dzięki mnie. Uczucie, gdy wywołasz uśmiech na twarzy osoby, którą kochasz i która jest dla ciebie wszystkim to chyba najlepsze, co można czuć. A szczęśliwy Oscar to szczęśliwy ja. W tamtym miejscu spędziliśmy jeszcze około godziny, rozmawiając i śmiejąc się ze wszystkich rzeczy jakie do siebie pisaliśmy. I być może na początku było ciut niezręcznie, tak później to minęło. Swoboda z jaką rozmawialiśmy. Szczęście jakie emanowało dookoła. Uśmiechy, które cały czas były na naszych twarzach. I nasze złączone dłonie, gdy wracaliśmy do domu. Śmiało mogę powiedzieć, że to jeden z najlepszych dni w moim życiu.


27 lut 2016

1.15 Party


~ Oscar ~
Rozejrzałem się po klubie, starając się odszukać przyjaciół. Niestety w tym tłumie graniczyło to z cudem. Poprawiłem się na kanapie, podpierając głowę na ręku i wciąż śledziłem wzrokiem cały parkiet. Nie mam pojęcia jakim cudem udało nam się tutaj wejść bez żadnego sprawdzania dowodów, ani czegokolwiek. Po prostu ochrona uwierzyła, że jesteśmy pełnoletni i tak o to teraz wszyscy błąkają się gdzieś po klubie, a ja siedzę sam. Nie trwa to długo, może jakąś godzinę, ale wystarczająco, abym zdążył wypić dwa drinki i odmówić tańca jakimś...siedmiu dziewczynom. Przetarłem oczy, wzdychając głęboko, po czym wyciągnąłem telefon z kieszeni. Zegar na ekranie wskazywał godzinę 23:20. Jak już się nudzę to mogę napisać do niego. Wszedłem na kik'a i od razu wystukałem kilka słów.

@boy97: Uratuj mnie, proszę :(

Uśmiechnąłem się sam do siebie, zagryzając wargę i zacząłem przeglądać różne portale społecznościowe. Gdzieś w głębi liczyłem, że mój przyjaciel odpisze mi niedługo. I dosłownie pięć minut później ukazała mi się nowa wiadomość.

@cuteboy: Co się stało?! :o
@boy97: Nudzę się. Wszyscy sobie poszli i mają mnie w dupie
@cuteboy: Obejrzyj telewizję, to jedyne co mogę wymyślić, będąc w tym miejscu
@boy97: Gdzie jesteś?

Napisałem, ale kolejnej odpowiedzi nie dostałem. Schowałem telefon do kieszeni, a gdy podniosłem głowę, ujrzałem Felixa zmierzającego do naszego stolika. Zajął miejsce na kanapie na przeciw mnie. Uśmiechnął się szeroko, wyraźnie z czegoś dumny i zadowolony.
- Co się szczerzysz? - spytałem głośniej, aby mógł mnie usłyszeć. Może i w miejscu, w którym siedzieliśmy muzyka nie była tak głośna, jak w pozostałej części klubu, ale wciąż była słyszalna.
- A nie ważne - zaśmiał się, machnął ręką i oparł się, po czym zamknął oczy. Przechyliłem głowę w bok, przyglądając mu się uważnie, co chyba wyczuł, bo jego powieki się uniosły. Spojrzenie jego niebieskich oczu przeszyło mnie uważnie, sprawiając, że poczułem się odrobinę dziwnie. Dopiero po chwili dotarło do mnie, dlaczego on się tak zachowuje.
- Felix, czy ty jesteś pijany? - spytałem, ale on nie odpowiedział. Wzruszył tylko ramionami i przesunął się na kanapie. Sekundy później znajdował się już obok mnie. Położył głowę na moim ramieniu.
- Chciałbym coś zrobić - wyszeptał do mojego ucha, kładąc dłoń na moim udzie. Przez całe moje ciało przeszedł dreszcz. Spojrzałem na niego zaskoczony, ale on swój wzrok miał spuszczony. Palcami prawej dłoni bawił się kawałkiem mojej koszulki, a drugą trzymał na stoliku. Chciałem się odezwać, ale moją uwagę zwróciła dwójka zbliżająca się w naszą stronę. Alexis trzymała dłoń Omara, który zajął miejsce naprzeciw nas, ciągnąć ją sobie na kolana. Blondynka wyraźnie była napita, co mogłem wywnioskować po jej przymykających się powiekach, drżących dłoniach i szerokim uśmiechu. Zaraz pojawiła się również ostatnia dwójka, która także nie była do końca trzeźwa.
- Zbierajmy się już, co? - rzucił Olly, opierając się o stolik, a my się na to zgodziliśmy. Wstałem, odsuwając się od Felixa, który jęknął głośno, wyraźnie pokazując swoje niezadowolenie. Wyciągnąłem w jego stronę rękę, a on od razu ją złapał. Pomogłem mu wstać i wszyscy wyszliśmy z zatłoczonego klubu. Na zewnątrz uderzyło w nas chłodne wieczorne powietrze. Dziewczyny oparły się o murek, podczas, gdy Omar dzwonił po taxi. Ja wciąż miałem uwieszonego na moim ramieniu Felixa, który co chwilę czkał i potykał się o własne nogi.
- Nie wierzę, że aż tak się najebałeś - mruknąłem, starając się odgarnąć włosy z czoła.
- Przepraszam - powiedział, wydymając dolną wargę. Jego twarz w przeciągu sekundy zrobiła się blada, a oczy wyraźnie posmutniały. Zmarszczyłem brwi, a on wtedy dodał: - Ja po prostu nie mogę uwierzyć, że on mnie nigdy nie pokocha.
- Jestem pewien, że ona cię kocha. Jesteś świetnym facetem. Ciebie nie da się nie kochać. A teraz skończ pieprzyć i chodź do taksówki - powiedziałem i pomogłem mu wsiąść do pojazdu, który właśnie podjechał. Oparł się o szybę, zamykając oczy. Westchnąłem cicho i zająłem miejsce obok niego. Siedzenia za nami zajął Omar z Alexis, a z tego co usłyszałem Olly i Olivia wrócą inną. Kierowca ruszył pod wskazany przeze mnie adres. Po kilku minutach jazdy jedyne zauważyłem, że Felix zasnął. A to niestety oznacza, że będę musiał go zaciągnąć do domu.
- Prawda jest taka...że cię kocham - usłyszałem za sobą spokojny głos Alexis. Miałem ochotę gwizdnąć i pogratulować jej głupoty. Gdyby tylko wiedziała, że jej ukochany tego nie odwzajemnia...
Około dwadzieścia minut później podjechaliśmy pod nasz dom. Zapłaciłem kierowcy odpowiednią sumę, po czym wyciągnąłem Felixa z samochodu. Omar już stał z Alexis pod drzwiami. Przekląłem w myślach ten głupi pomysł wyjścia do klubu. Jak zwykle jako ten najstarszy okazuje się, że muszę być także najmądrzejszy. Z wielkim trudem doprowadziłem ledwo przytomnego blondyna do drzwi i je otworzyłem, a tamta dwójka zniknęła wewnątrz.
- Będę rzygał - mruknął przy moim uchu, a następnie odsunął się ode mnie. Patrzyłem na niego uważnie, kiedy podchodził do ściany domu, oparł się o nią i zaczął głośno oddychać. To wyglądało bardziej jakby miał zacząć zaraz rodzić, ale nie komentowałem tego. Nie wiem ile tak staliśmy, ale Olly zdążył wrócić razem z Olivią i nawet nas nie zauważając - weszli do domu.
- Chyba jednak nie będziesz, chodź już do środka - powiedziałem i podszedłem do niego. Spojrzał na mnie zaczerwienionymi oczami i skinął głową. Pomogłem mu wejść na korytarz, gdzie zrzucił z siebie buty i bluzę. O dziwo przeszedł do salonu o własnych siłach, podczas, gdy ja ściągałem swoje trampki. Nie zdążyłem pójść za nim, a usłyszałem huk. Wszedłem do pomieszczenia i w tych ciemnościach udało mi się ujrzeć go, leżącego na kanapie. Jedynym światłem był księżyc wpadający przez okno. Odetchnąłem z ulgą, zapaliłem lampkę w rogu i ruszyłem do kuchni. Nie zamierzam wciągać go na piętro, aby spał w swoim pokoju, więc mam nadzieję, że kanapa mu wystarczy. Wyjąłem z lodówki butelkę wody, z którą następnie wróciłem do salonu. Postawiłem ją na stole, z szafki wyjąłem koc, którym przykryłem Felixa, a sam usiadłem na fotelu. Poprawiłem koszulkę i w tym samym momencie usłyszałem głośny śmiech z góry. Chwilę później rozległ się pisk, z którego dałem radę zrozumieć jedynie ''Omar ogarze!'', a później były już tylko jęki. Między tym dało się usłyszeć imię mojego drugiego przyjaciela. Zakryłem usta dłonią, aby nie zacząć się śmiać. Widocznie połączyło ich uczucie, które nie potrzebuje słów. Albo po prostu alkohol uderzył za bardzo do głowy, a to są tego skutki. Stawiam na to drugie, zważając na brak uczuć ze strony Omara i Olly'ego. Ale jeśli oni właśnie to robią...to znaczy, że koniec zakładu.
- Oscaaaaar - przeciągnął Felix, otworzył oczy i na mnie popatrzył.
- Tak?
- Mam ochotę na loda - wyjęczał, wiercąc się. Zagryzłem wargę, bo kurwa...mój umysł o tak późnej porze podsuwa mi dziwne obrazy, gdy on mówi takie słowa. Chrząknąłem, poprawiając się na fotelu i zakładając nogę na nogę. Oparłem brodę na łokciu, przyglądając się mu uważnie. On również patrzył na mnie przez chwilę, ale w końcu zamknął oczy i przekręcił się na drugi bok. Głośne odgłosy wciąż dochodziły z piętra, a ja robiłem się lekko śpiący. Ziewnąłem, co chyba zrobiłem zbyt głośno, bo Felix znów spojrzał w moją stronę. - Chodź tu do mnie - powiedział cicho, przez co nie byłem nawet pewny, czy dobrze zrozumiałem.
- Śpij pijaku - mruknąłem.
- Nie nazywaj mnie tak - fuknął i podniósł się pozycji siedzącej. Dlaczego to akurat mi przypadł zaszczyt bycia niańką? Przyjrzał mi się i dodał: - Zimno mi. Przytul mnie, proszę.
- Nie dasz mi spokoju, prawda?
- Nie - wyszczerzył się, gdy wstawałem. Wiedziałem, że jutro będę się przez to czuł jak gówno, ale nie umiem mu odmówić. I na pewno on nie będzie tego jutro pamiętał, a ja nie odważę się mu o tym przypomnieć. A niech cię piorun trzaśnie Felix... Usiadłem na jednym brzegu kanapy, a on się położył. Swoją głowę ułożył na moich kolanach, a ramionami oplótł mnie w pasie. Zupełnie jakby nie chciał, abym mu uciekł. Tylko, że gdybym miał taką możliwość to zostałbym w tym miejscu na zawsze. Niepewnie położyłem dłoń na jego blond włosach i zacząłem nią lekko przejeżdżać. Ciche mruknięcie wydobyło się z jego ust, co wywołało uśmiech na mojej twarzy. Kolejne głośne krzyki dobiegły do nas z góry. Wywróciłem oczami i usłyszałem cichy chichot Felixa.
- Co cię tak bawi? - spytałem.
- Zachowanie dziewczyn. Ja na ich miejscu nie pozwoliłbym się dobrać pierwszemu lepszemu chłopakowi do moich gaci, a już na pewno nie Omarowi czy Olly'emu. Przecież to takie dupki, że jedyne co powinny im dać to po mordach. Ciekawy jestem czy jutro już z nimi zerwą i czy one dowiedzą się o ich zakładzie - zaśmiał się, poprawiając swoją pozycję, tym samym uciskając łokciem na moje krocze. Zacisnąłem wargi, czując, że jeśli on zaraz nie przestanie będę musiał stąd wyjść. Na szczęście znalazł sobie lepszą pozycję, a mi udało się jakoś wytrzymać. Nie rozmawialiśmy już więcej. Pozostali, będący na górze ucichli jakiś czas później. Oparłem się o bok kanapy, zamykając oczy i jedno pytanie nasunęło mi się do głowy. Czy znajdę w końcu w sobie tą cholerną odwagę?







23 lut 2016

1.14 V-News



~ Felix ~
W końcu nadszedł ten dzień. To właśnie dziś mieliśmy wystąpić w V-News. Oczywiście, gdy powiedziałem o tym chłopakom to się ucieszyli i zgodzili. Tak o to też wchodzimy właśnie do wysokiego budynku, siedziby tego programu. Rozejrzałem się dookoła, a z moich ust wydobyło się ciche 'wow'.  Wszystko dookoła było utrzymane w jasnych kolorach, przede wszystkim biel i różne odcienie niebieskiego. Przy ladzie stała wysoka blondynka, która, gdy tylko nas zobaczyła, odłożyła telefon i stanęła przed nami.
- Witamy w V-News! Jak mniemam wy jesteście The Fooo, racja? - spytała, pocierając dłonie. Nasz menadżer skinął głową, a ona zaprowadziła nas do windy. Wszyscy wjechaliśmy na siódme piętro, gdzie ona zaprowadziła nas do pokoju, który tego dnia był przeznaczony dla nas. W środku stał okrągły stół, na którym były różnego rodzaju smakołyki i napoje. Po drugiej stronie pokoju były wieszaki z ubraniami i kilkanaście par butów. Obok stała czerwona kanapa, na którą usiadłem. Nie minęło wiele czasu, kiedy wpadło tu kilka stylistek, fryzjerka, makijażystka i kilka innych osób. Zaczęli nas przygotowywać, jak zawsze. Z tego, co usłyszałem, mieliśmy niecałą godzinę do występu. Gdy skończyli mi układać włosy, usiadłem z powrotem na kanapie i przyglądałem się reszcie chłopaków. Nagle do pokoju weszła wysoka, blond włosa kobieta, a za nią jakaś nastolatka.
- Witajcie chłopcy. Ja jestem Julie, miło mi was poznać. Prowadzę dzisiaj program, więc miło móc was tutaj gościć. Mam nadzieję, że niczego wam nie zabraknie. Poznajcie, proszę, moją siostrzenicę - Astrid, która jest do waszej dyspozycji. Jeśli czegoś będziecie potrzebować to po prostu jej to powiedzcie - powiedziała, wskazując dłonią na dziewczynę obok niej.
- Cześć! - powiedziała entuzjastycznie rudowłosa nastolatka. Wyglądała na nie więcej, niż 17 lat. Była całkiem ładna, ale zbyt duża ilość makijażu na jej twarzy sprawiała, że miałem ochotę podać jej wiadro z mopem, aby to zmyła. Może i wolę chłopaków, lecz potrafię docenić piękno w dziewczynach, niestety, ale nie lubię, gdy są takie sztuczne. Chłopaki pomachali w jej stronę, łącznie ze mną, a na jej twarzy zawitał szeroki uśmiech. Miałem dziwne wrażenie, że jest naszą fanką. Napaloną fanką, śmiem dodać. Jej ciotka wyszła, mówiąc, że spotkamy się za pół godziny przed kamerami. - Potrzebujecie czegoś? - spytała, patrząc się na nas uważnie.
- Kawy ze Starbucksa - powiedział Omar, spoglądając na nią. - Mogłabyś to załatwić? - dodał. Posłał jej proszące spojrzenie, a ona otworzyła usta, aby coś powiedzieć, ale tego nie zrobiła. Kiwnęła tylko głową, po czym zniknęła za drzwiami. Zaśmiałem się głośno, kręcąc głową, bo kim byłby Omar jeśli nie zacząłby gwiazdorzyć.
- Alexis i Olivia będą na widowni - odezwał się Olly, wstając z krzesła, stojącego przed lustrem. Poprawił czarną koszulkę i usiadł obok mnie. Omar klasnął w dłonie, widocznie zadowolony faktem o obecności dziewczyn.
Kilkanaście minut później Oscar i Omar również byli gotowi. Wszyscy siedzieliśmy na kanapie, rozmawiając o naszym występie. Wyjąłem telefon, odsuwając się trochę od konwersacji i wszedłem na kik'a. Nie widząc żadnej nowej wiadomości, trochę się zmartwiłem, ale mimo to sam postanowiłem napisać do mojego znajomego.

@cuteboy: Życz mi powodzenia ^-^

Poczułem na sobie czyjś wzrok, ale gdy rozejrzałem się po pomieszczeniu, to nikt wcale nie patrzył na mnie. Chłopaki wciąż rozmawiali i dosłownie chwilę później rozległo się pukanie, a do pomieszczenia weszła Astrid, jeśli dobrze zapamiętałem. W ręku miała kubek ze Starbucksa, który podała Omarowi.
- Dziękuję - rzucił w jej stronę, posyłając słodki uśmiech. Walnąłem go w ramię, na co on tylko jęknął i się ode mnie odsunął. Nagle do pokoju wpadł jakiś mężczyzna, trzymający w rękach kartki.
- Za dziesięć minut wychodzicie, przygotujcie się! - krzyknął i wybiegł. Spojrzałem na resztą, która tylko wzruszyła ramionami.
- Zaprowadzę was - powiedziała rudowłosa, uśmiechając się szeroko. Skinąłem głową i wszyscy posłusznie wstaliśmy, aby następnie ruszyć za dziewczyną w nieznanym nam kierunku. Szliśmy długim, wąskim korytarzem, którego ściany były w ponurym, szarym kolorze, a jedynym światłem były lampki przy suficie. Chyba najbardziej skromna rzecz w tym budynku. W końcu doszliśmy do ogromnych drzwi na końcu, które otworzyły się przed nami, jak na zawołanie. Moim oczom ukazało się ogromne pomieszczenie. Z każdej strony stały kamery, kilkunastu facetów chodziło od jednej do drugiej. Na środku stał granatowy fotel, na którym siedziała poznana już prowadząca programu. Naprzeciw niego stała kanapa w tym samym kolorze i miejsce na niej zajmowała jakaś nieznana mi para chłopaków. Miejsce na drugim planie, oddalone trochę od kamer, zajmowało kilkadziesiąt krzesełek, na których siedzieli różni ludzie. Próbowałem wyłapać w tych osobach nasze znajome, ale mi się to nie udało. Razem z rudą przeszliśmy w prawą stronę, gdzie kazała nam poczekać. Poczułem wibrację w kieszeni, więc wyjąłem telefon, a tam ujrzałem jedną wiadomość z kik'a.

@boy97: Powodzenia słodziaku xx

Uśmiechnąłem się pod nosem i schowałem urządzenie na miejsce. Około pięć minut później tamta dwójka pożegnała się z Julie i wyszliśmy tymi samymi drzwiami, którymi my dostaliśmy się tutaj niedawno. Do moich uszu dotarł głośny pisk, coś jak alarm i dopiero po chwili zrozumiałem, że to znak na przerwę. Prowadząca wstała z fotela, rozejrzała się, a kiedy jej wzrok spoczął na nas - uśmiechnęła się szeroko. Ruszyła w naszą stronę, po drodze poprawiając swoje długie włosy.
- Jak wam się tu podoba chłopcy? - spytała, gdy już stanęła przed nami.
- Jest cudownie, uwielbiam takie miejsca - odpowiedział jako pierwszy Olly, posyłając jej zalotny uśmiech. Wszyscy kiwnęliśmy zgodnie głowami, bo pierwszą z ważnych zasad w tym świecie jest brak narzekania na miejsce występów. Po prostu musi się nam podobać, a jeśli tak nie jest...cóż, możemy sobie wsadzić nasze zdanie w dupę.
- Za moment wasz występ, jesteście gotowi?
- Jak zawsze - odpowiedzieliśmy równo, a ona kiwnęła głową i odeszła w stronę jakiejś starszej kobiety. Zamieniły kilka słów, a chwilę później wszyscy dookoła zaczęli wariować, dosłownie. Do pomieszczenia wpadło kilku mężczyzn, którzy zaczęli tak po prostu przestawiać kanapę, fotel, stolik. Zamiast tego pojawiło się tam podwyższenie i trzy ściany odgradzające 'scenę' od reszty pomieszczenia. Kamery zmieniły swoje miejsce, a ten głośny dźwięk znów rozbrzmiał w pomieszczeniu. Astrid podeszła do każdego z nas, tłumacząc jak powinniśmy założyć mikrofony, które przyczepiono nam już w garderobie. Wywróciłem tylko na to oczami, bo to nie był nasz pierwszy występ i zakładanie takich rzeczy mamy już opanowane. Jedyną osobą, która udawała, że nie umie tego zrobić oczywiście był Omar. Stał jak głupi, szczerząc się, gdy ona mu to zakładała.
- A to nasi goście specjalni! The Fooo Conspiracy! - powiedziała głośno Julie, kierując słowa do kamer, a my wbiegliśmy na mini scenę. Z głośników umieszczonych przy suficie rozbrzmiały pierwsze dźwięki naszej piosenki, a sekundy później zaczęliśmy śpiewać i tańczyć. W między czasie udało mi się wychwycić dwie znajome twarze na widowni. Alexis i Olivia siedziały w pierwszym rzędzie, a ich twarze przyozdobione były szerokimi uśmiechami. Zrobiło mi się ich szkoda, bo siedzą tak, patrząc zakochane, kiedy ich drugie połówki mają je za zabawki.
Gdy skończyliśmy na sali rozbrzmiały gromkie brawa. Niektórzy nawet gwizdali, co przyznaję, jest świetnym uczuciem. Fakt, że ludzie cię doceniają i podoba im się to, co robisz napawa mnie szczęściem. Julie zaczęła coś jeszcze mówić, ale przestałem ją słuchać. Kamery, które były dookoła nas zniknęły. Zeszliśmy z podestu, odchodząc w bok. Kątem oka widziałem jak w naszą stronę podchodzi Astrid i tak po prostu przytula Omara. Mój wzrok automatycznie skierował się na Alexis, która uważnie obserwowała tą sytuację. Możliwe, że podświadomie liczyłem na jakąś walkę. Coś jak dwie lwice walczące o względy króla zwierząt.
- Chodźmy już - rzucił Olly, popychając nas w stronę wyjścia. Zdążyłem zauważyć, że zanim weszliśmy do korytarza, odwrócił się w stronę widowni i zaczął wymachiwać rękami. Kilka minut później z powrotem byliśmy w garderobie. Astrid zniknęła, zanim tu dotarliśmy. Usiadłem na kanapie i przyglądałem się wszystkim dookoła. Nie minęło pięć minut, kiedy wpadła tu Alexis, czerwona na twarzy, zaciskająca pięści. Olivia dotarła tu odrobinę później, o wiele spokojniejsza. Podeszła do Olly'ego, przytulając i szepcząc coś do ucha. On się zaśmiał, pocałował ją w policzek i odszedł kawałek dalej.
- Gratulujemy świetnego występu, prawda Lexi? - powiedziała, wymawiając głośniej imię przyjaciółki. Ta skinęła głową i spojrzała oskarżycielsko w stronę Omara. On zdawał się nie zauważać jej złości i po prostu podszedł, skradając jej całusa. Ile ja bym oddał, by móc tak zrobić z Oscarem...
- Kim była ta ruda małpa? - spytała nagle blondynka, zwracając uwagę wszystkich. Spojrzałem na nią rozbawiony, starając się nie śmiać. Stojący przed lustrem Omar, przyjrzał się jej uważnie, po czym wzruszył ramionami.
- Pracuje tutaj chyba - odpowiedział, poprawiając włosy. Słyszałem głośne wzdychnięcie Alexis, ale całą swoją uwagę skupiłem na Oscarze, który ściągnął koszulkę. Jestem pewny, że wyglądam właśnie jak pies, czekający na swój obiad. Czy ktoś może mi powiedzieć dlaczego on jest tak cholernie perfekcyjny? Widok jego idealnego ciała zasłoniła mi koszulka, którą założył. Dopiero wtedy otrząsnąłem się i przeniosłem wzrok na swoje buty. Olivia rozmawiała po cichu z Ollym  i nie wiem czy chciałem wiedzieć, o czym. Alexis stała zdenerwowana przy Omarze, który wciąż robił coś ze swoimi włosami.
Pół godziny później wyszliśmy z pomieszczenia, po drodze trafiliśmy jeszcze na Julie, która podziękowała za występ. Zjechaliśmy na parter, gdzie już czekał na nas menadżer. Wszyscy opuściliśmy budynek i wsiedliśmy do dużego vana. Wyglądałem przez okno, zastanawiając się.
- Ej, mam pomysł! - powiedziałem nagle, dostając jakby olśnienia.
- Jaki? - spytali wszyscy.
- Chodźmy na imprezę! Możemy przecież uczcić kolejny udany występ, racja?
- A kto nas na nią wpuści, geniuszu? - prychnął Omar. Jego lewe ramię obejmowało ciało Alexis, a prawym postukał się w czoło, jakby chciał mi udowodnić moją głupotę. Wywróciłem na to oczami i wskazałem na dwójkę, siedzącą za mną.
- Mamy tutaj pełnoletnich przyjaciół, więc myślę, że może się nam udać - zaśmiałem się i dodałem: - To jak? Zgadzacie się?
- Oczywiście!